66. Wojciech Fangor - SM 19

  • Poprzedni

    Poprzednia praca

    Stefan Gierowski
    - OB. DCCLXXXIX, 2002

  • Następny

    Następna praca

    Włodzimierz Pawlak
    - IKONA INDUSTRIALNA, 2008

wszystkie obiekty

Opis obiektu

Oferowana fala SM 19 powstała w 1975 i należy do prac zamykających najsłynniejszy cykl twórczości artysty. Ich fenomen trafnie ujęła M. Smolińska w tekście do katalogu sopockiej wystawy z 2011 roku: Fangorowe fale (…) zyskują w tym kontekście na organiczności, przypominają falowanie wody lub wgląd w kosmiczne przestrzenie dokonywane przez lunety czy teleskopy. (…) Miękkość plam barwnych oraz płynne rozmycie stref granicznych pomiędzy poszczególnymi kolorami generuje sytuację, w której silnie do głosu dochodzi działanie nieostrości i niewyraźności. W SM 19 wędrująca fala zdaje się poruszać w dwóch kierunkach – od wewnątrz do zewnątrz oraz z lewa na prawo jakby chciała wykroczyć poza ograniczające ją płótno. Ludzkie oko stara się to wrażenie uporządkować poprzez naturalne poszukiwanie ostrości. W oferowanej pracy mistrzowski warsztat Fangora, dający mu swobodę w operowaniu efektem iluzji, powoduje, że obserwator wciągany jest w relację obraz-widz-przestrzeń stając się aktywnym elementem systemu.

Wystawiany

Wojciech Fangor. Wspomnienie teraźniejszości, Muzeum Narodowe, Wrocław, 2015.
Wojciech Fangor. Space as play, Muzeum Narodowe, Kraków, 2012.

Reprodukowany

Szydłowski S., Wojciech Fangor. Wspomnienie teraźniejszości [katalog wystawy], Wrocław, 2015, s. 124.
Szydłowski St., Wojciech Fangor. Space as play [katalog wystawy], Kraków, 2012, s. 229.

Biogram artysty

Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, bezsprzecznie należy do grona największych klasyków współczesności, którzy swoją twórczością nadali kształt całej polskiej sztuce okresu powojennego. Jest w czołówce najbardziej rozpoznawalnych polskich artystów, którego obrazy podbijają nie tylko rodzimy ale i światowy rynek sztuki. Początkowo Fangora fascynował kubizm. W okresie socrealizmu namalował obraz Matka Koreanka, jedno ze sztandarowych dzieł tego kierunku, a także stworzył wiele plakatów. W drugiej połowie lat 50. zwrócił się ku sztuce abstrakcyjnej. Jego twórczość zdominowana została przez problematykę przestrzeni, pokrewną estetyce op-artu. „Studium przestrzeni”, pierwszy na świecie projekt typu environment, zrealizowany w 1958 roku razem ze Stanisławem Zamecznikiem w Salonie „Nowej Kultury” był niewątpliwie przełomowym momentem w karierze artysty. Przy wejściu na wystawę Wojciech Fangor zamieścił krótkie wyjaśnienie: „Celem tej wystawy jest przekazanie zależności przestrzennych pomiędzy obrazami. Nie interesuje mnie, co zachodzi w indywidualnym obrazie, lecz co zachodzi pomiędzy obrazami. Obrazy stają się anonimowymi elementami zespołu, który rozpoczyna nowe życie i spełnia się w przestrzeni rzeczywistej. Odbiorca przez wybór drogi i czasu staje się automatycznie współtwórcą dzieła”. Na pierwszą połowę lat 70. przypada okres kontynuacji badań nad problematyką iluzji przestrzeni. Powstają wielkoformatowe płótna, w dużej części oparte na motywie fali. W 1970 roku Wojciech Fangor otworzył swoją indywidualną wystawę w Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku. Było to wydarzenie przełomowe w życiu twórczym artysty. Mający już wówczas duże doświadczenie artystyczne Fangor zdawał sobie sprawę z kluczowej roli jaką odgrywała zależność między dziełem sztuki a otaczającą je przestrzenią. Relacja ta była ogromnie ważna w przypadku kół i fal toteż architektura wnętrza Muzeum Guggenheima spinała całą ekspozycję nadając jej odpowiedniego poszukiwanego przez Fangora wydźwięku.

Fangor musi być wyjątkowy – a przynajmniej w moim doświadczeniu jest wyjątkowy – jako malarz, o którym nie można powiedzieć, że się go oglądało dopóki nie zobaczy się jego dzieła w oryginale. (…) Kolory Fangora, zazwyczaj żywe, choć niekiedy przytłumione, wydają się płynąć i wirować na płótnie jak farby wlane do basenu. Albo powierzchnia koloru może pulsować na tle innego koloru, kurcząc się i rozkurczając jak ameba oglądana pod mikroskopem. Niekiedy wydaje się, że jedna z tych powierzchni zaraz odpłynie i zniknie z płótna. A jednocześnie powstaje wrażenie, że kolory zmieniają się, nie tylko pod względem intensywności, lecz także tonu barwy. (…) Jest on wielkim romantykiem op-artu, działającym nie według reguł, lecz według połączenia intuicji i eksperymentu, odwołującym się nie do rozumu, lecz do naszej tęsknoty za tym, co tajemnicze. Kiedy już to czysto wzrokowe wrażenie nowości się zatrze, okaże się, że ta sztuczka optyczna faktycznie jest czymś więcej niż tylko sztuczką i jawi się jako brama do nowego doświadczenia koloru i przestrzeni. – John Canaday Fangor’s Romantic Op, New York Times, Feb 15, 1970, p.103.

Nr katalogowy: 66

Wojciech Fangor (1922 - 2015)
SM 19, 1975


olej, płótno / 212 x 145 cm
opisany na odwrocie: FANGOR/ 1975/ SM19/ 84 X 56”/ 3


Cena wywoławcza:
500 000 zł ●
111 359 EUR
118 484 USD

Estymacja:
700 000 - 900 000 zł
155 903 - 200 446 EUR
165 877 - 213 271 USD

Cena sprzedaży:
650 000 zł
144 767 EUR
154 029 USD

AUKCJA DZIEŁ SZTUKI
14 GRUDNIA 2016

14 grudnia, 2016 r. godz. 19.00
Dom Aukcyjny Polswiss Art
ul. Wiejska 20, Warszawa

Wystawa przedaukcyjna:
24 listopada - 14 grudnia 2016 r.
Dom Aukcyjny Polswiss Art
ul. Wiejska 20, Warszawa

Kontakt w sprawie obiektów:

galeria@polswissart.pl
tel.: +48 (22) 628 13 67

ZLECENIE LICYTACJI

Zapytaj o obiekt   

Newsletter

Zapisując się na newsletter Domu Aukcyjnego Polswiss Art otrzymujesz: