Około roku 1920 Schulz zaczął wykonywać techniką cliche verre ryciny niewielkich rozmiarów, które potem zebrał w tece zatytułowanej Xsięga Bałwochwalcza. Prezentowana Dedykacja stanowi Introdukcję, czyli wstęp do tej księgi. Xsięga Bałwochwalcza to przejaw swoistego masochizmu artysty i jego fascynacji wszechobecną w jego utworach kobiecością. Dedykacja przedstawia mężczyznę (autoportret Schulza), który ofiarowuje niewidocznemu w przedstawieniu, tajemniczemu adresatowi królewską koronę. Jak nietrudno sie domyśleć śledząc dalsze ryciny Xsięgi, adresatem tym okazuje się kobieta traktowana przez artystę jako niedostępne bóstwo wymagające bałwochwalczego szacunku, a zarazem stanowiące odwieczny, a zarazem nieosiągalny cel pożądania.