Taranczewski był jednym z pionierów koloryzmu w polskiej sztuce; ważnego kierunku w malarstwie polskim, w którym kolor stanowił najważniejszy element obrazu, a treść i fabuła schodziły na dalszy plan. Gra barw i relacji między nimi prowadziła do uproszczenia form, przedmiotów i postaci. W 1933 roku dołączył do reprezentującej koloryzm grupy Pryzmat, który rozwinął się w latach 20. i 30. XX wieku pod wpływem francuskiego postimpresjonizmu, zwłaszcza twórczości Paula Cézanne’a.
Fundamenty artystycznej wrażliwości Taranczewskiego ukształtował kontakt z polską awangardą, z którą zetknął się już w 1918 roku, poznając wówczas twórczość ekspresjonistów z grupy Bunt, formistyczne obrazy Zbigniewa Pronaszki oraz rzeźby Augusta Zamoyskiego. Formalną edukację artystyczną rozpoczął w 1921 roku w Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych w Poznaniu pod kierunkiem J. Bocheńskiego i J. Wronieckiego, by rok później przenieść się do Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.

Studia ukończył w 1931 roku, debiutując podczas II Salonu Instytutu Propagandy Sztuki w Warszawie. Jego malarstwo wywarło istotny wpływ na rozwój kolorystycznych tendencji w warszawskim środowisku artystycznym. Następnie objął stanowisko profesora Katedry Malarstwa Dekoracyjnego w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie do 1970 roku.

Swoją twórczość prezentował na wystawach indywidualnych w Poznaniu, Krakowie i Warszawie, a w latach 30. odbył podróże artystyczne do Paryża, Grecji i Włoch. Za działalność artystyczną i pedagogiczną otrzymał szereg prestiżowych wyróżnień, w tym Nagrodę Miasta Poznania (1946), Nagrodę Fundacji Johna Simona Guggenheima w Nowym Jorku (1958) oraz Nagrodę Miasta Krakowa (1964). W jego dorobku szczególne miejsce zajmują monumentalne polichromie i witraże zdobiące wnętrza sakralne i uniwersyteckie.