Jerzy Hulewicz był artystą wszechstronnym – malarzem, grafikiem, rzeźbiarzem, pisarzem, dramaturgiem, zajmował się również witrażownictwem oraz sztuką użytkową. Studia odbył w Krakowie (1904-1906), Paryżu (1907-1910) oraz Monachium (1916). Po śmierci ojca w grudniu 1910 roku osiadł na dłużej w rodzinnych Kościankach, gdzie pozostał do 1926 roku. Związany z Poznaniem, prezentował swoje malarskie prace na cyklicznych wystawach organizowanych przez TPSP, aktywnie uczestniczył w pracach tego Towarzystwa, zaangażowany był w działalność niepodległościową. Wraz z braćmi założył w 1916 roku spółkę wydawniczą „Ostoja” oraz wydawał czasopismo „Zdrój”, które miało znaczący wpływ na rozwój polskiej sztuki awangardowej. Hulewicz był również członkiem założycielem grupy „Bunt” działającej w latach 1918-1920 w Poznaniu. Od 1926 roku mieszkał w Warszawie, a także na Wołyniu. W 1936 roku osiadł na stałe w stolicy, tam też zmarł w czasie okupacji niemieckiej, w 1941 roku.
Choć uznaje się, że większość spuścizny po Jerzym Hulewiczu przepadła podczas Powstania Warszawskiego, możliwe jest wyznaczenie kilku zasadniczych etapów w twórczości artysty. Początkowo, do ok. 1916 roku, dominuje w malarstwie Hulewicza realizm z elementami symbolizmu i ekspresjonizmu. Z tymi tendencjami zetknął się artysta podczas swoje kilkuletniego pobytu w Paryżu. Okres dojrzałej twórczości, od ok. 1916-1917 roku, naznaczony jest odrzuceniem realistycznej maniery i konsekwentnie podejmowanymi problemami charakterystycznymi dla poszukiwań awangardowych.
