Według ekspertyzy Barbary Brus Malinowskiej z 2000 roku … akwarela „Dzieci z psem” jest oryginalną pracą Tadeusza Makowskiego, wykonaną około 1929 – 1930. Powstała więc w późnym okresie twórczości artysty (1928- 1932), w którym Makowski wykształcił swój własny styl łączący echa kubizmu, fascynację sztuką ludową i malarstwem artystów naiwnych z wpływami holenderskiego ekspresjonizmu. Ulubionymi bohaterami malarza były dzieci (bawiące się w teatr, improwizujące święta, maskarady, pochody z lampionami), ujmowane zazwyczaj w większych grupach, kształtowane jak drewniane marionetki o cylindrycznych korpusach, okrągłych głowach, z oczami jak guziki, noszące szpiczaste czapeczki. Rekwizytami były najczęściej lampiony, kwiaty, klatki z ptakami i inne zwierzęta. Ustawione na wprost widza jak na scenie, ujęte do kolan, umieszczone w nieokreślonej przestrzeni, oświetlonej promieniem słońca lub światłem lampionów. W kolekcji Muzeum Narodowego w Warszawie, gdzie znajduje się większość spuścizny artystycznej Makowskiego, można odnaleźć liczne jego rysunki i akwarele, wykazujące analogie z przedmiotem ekspertyzy zarówno w temacie, użytych rekwizytach i postaci psa, jak i w sposobie ekspresji plastycznej i techniki wykonania.

Obraz posiada również opinię Adama Konopackiego.

Było w nim coś z niewinnego dziecka – jakaś świeżość, niewinność, a jednocześnie to był bardzo wykształcony człowiek.
– Marcel Gromaire

Tadeusz Makowski to jeden z najbardziej rozpoznawalnych polskich malarzy XX wieku. Postawa artystyczna Makowskiego ukształtowała się w początkowym okresie pod wpływem symbolistycznego malarstwa pejzażowego Stanisławskiego, zaś twórczość Mehoff era przekazała mu zrozumienie istoty rysunku jako środka ekspresji i zamiłowanie do dekoracyjnej, secesyjnej stylistyki. Artysta na przełomie 1908 i 1909 r. wyjechał do Paryża, gdzie pozostał do końca życia. Był członkiem Towarzystwa Artystów Polskich w Paryżu. Brał udział w Salonach: Niezależnych, Tuileries, Jesiennym i De L’Oeuvre Unique. Jego zainteresowania scenografią teatralną przejawiły się w wykonywaniu kukiełek dla krakowskiego kabaretu „Zielony Balonik”. W Paryżu zafascynowała artystę klasycyzująca, symboliczna sztuka Puvis de Chavannes’a. Około 1911 przejął od Le Fauconniera i kubistów zwartą konstrukcję obrazu i geometryzujące traktowanie form; kształt wydobywał jednak światłocieniowym modelunkiem i obrysowywał wyrazistym konturem. Na jego twórczość silnie wpłynęła podróż do Bretanii oraz postimpresjonistyczna sztuka Ślewińskiego. W 1918 pojawił się w obrazach Makowskiego motyw kluczowy dla jego dalszej twórczości – postać dziecka. Artysta malował wówczas liryczne, naiwne w wyrazie wizerunki dzieci w pastelowych, wysmakowanych tonacjach. Około 1920 powstały inspirowane sztuką Pietera Bruegla St. rozległe pejzaże ożywione sztafażem i utrzymane w zmatowiałej kolorystyce z przewagą brązów i zieleni. Rok 1928 stanowił istotną cezurę w twórczości artysty. Skrystalizował się wówczas jego indywidualny styl obrazowania, niepowtarzalny w kontekście sztuki europejskiej. wykształcił wtedy własny, charakterystyczny i łatwo rozpoznawalny styl łączący echa kubizmu, fascynację sztuką ludową i malarstwa artystów naiwnych. W latach 1929 – 30 Makowski tworzył liczne kompozycje olejne, akwarelowe, rysunkowe z przedstawieniami dzieci. Należą one do dojrzałej i artystycznie wysublimowanej fazy twórczości Makowskiego, w której artysta uprościł kształty, sprowadzając je do trójkątów, walców i stożków, liniom nadał moc i wyrazistość. Prócz malarstwa sztalugowego, akwareli i rysunku Makowski uprawiał techniki graficzne – drzeworyt, akwafortę i litografię. Zajmował się ilustrowaniem książek i projektowaniem okładek; ozdobił drzeworytami wydane w 1925 w Paryżu „Pastorałki” Tytusa Czyżewskiego. Pisał ponadto wiersze, opowiadania i teksty z zakresu teorii sztuki.