Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, Wystawa lwowskiego artysty Władysława Jarockiego, marzec 1914

Grzegorz Niewiadomski, Stąd cały świat widać lepiej… Poronina historia malownicza 1836-?, Pelplin-Poronin-Gdańsk 2001, s.50,54,110 i il. Nr 40
Tadeusz Dobrowolski, Nowoczesne malarstwo polskiej. III, Wrocław-Kraków,1964, s.62
Władysław Kozicki, Władysław Jarocki. Z 32 reprodukcjami, Warszawa 1928
Władysław Kozicki, Władysław Jarocki. Twórczość artysty na tle rozwoju sztuki polskiej, „Zdrój”, R.1, 1917, grudzień, z.5., s. 154-156

Władysław Jarocki jest reprezentantem nurtu folklorystycznego w malarstwie Młodej Polski. W poszukiwaniu motywów i tematów do swych obrazów udawał się najpierw na Huculszczyznę, a później, od roku 1911, na Podhale. Z upodobaniem przenosił na płótno odświętne i codzienne sceny z życia ludzi gór, malował ich wizerunki, nadając im archetypicznego wymiaru. Helenka z Poronina to niewątpliwie najpiękniejszy obraz artysty, jaki ukazał się ostatnio na polskim rynku aukcyjnym. Widz najpierw zostaje odurzony powierzchownością pięknej góralki – świeżością jej urody, barwnością stroju, po czym przenosi uwagę na jej zamyślony wyraz twarzy. Tłem dla dziewczyny jest zamglone pasmo gór oraz znana kapliczka na Bachledach, stojąca przy drodze z Poronina do Zakopanego. Modelką Jarockiego była prawdopodobnie Helena Marduła-Gał. Artysta uwiecznił ją kilkakrotnie na obrazie znajdującym się obecnie w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie (Dziewczyna góralska/Helenka na tle okna, 1913)