Stale obecny w twórczości Lebensteina wątek tanatologiczny, tym razem unaoczniony przez grecki mit opowiadający o Charonie, przewołniku dusz ludzkich do krainy śmierci – Chadesu przez rzekę Styks. W kompozycji Lebensteina ciało zmarłego przypomina egipską mumię, a przwołnicy do krainy śmierci sq na poły ludłmi, na poły kościotrupami. Bowiem jak twiedził sam artysta, ludzie nawet nie przypuszczają jak dużo jest w nich z kośęiotrupa. ( wypowiedź z filmu a artyście, reż. J. Żamojdo)

Absolwent warszawskiej ASP (1948-54), należy do grupy najwybitniejszych polskich malarzy i rysowników. Przełomowym momentem w karierze artystycznej Lebensteina było otrzymanie w 1959 roku Grand Prix na I Międzynarodowym Biennale Młodych w Paryżu. Od tego momentu twórczość artysty weszła na wielkie międzynarodowe salony zdobywając sobie wielkie uznanie krytyków i publiczności, dzięki wydarzeniom takim jak indywidualna wystawa w paryskim Muzeum Sztuki Nowoczesnej w 1961 roku. Kolejne pokazy, w Amsterdamie, Nowym Jorku, Rzymie, Oslo czy Berlinie, tylko utwierdzały pozycję Lebensteina stawiając go w ścisłej czołówce światowego malarstwa. Jego twórczość jest trudna do zdefiniowania. Z jednej strony jawi się jako oryginalna odmiana malarstwa figuratywnego, z drugiej zaś przemawia bogatym językiem abstrakcyjnym, który bliski jest surrealizmowi. Obrazy Lebensteina to poetyckie transpozycje figury ludzkiej, ekspresyjne postaci zwierzęce, w których przebrzmiewa fascynacja reliktami archaicznych kultur.