Muzeum Okręgowe w Lesznie, Ecole de Paris. Artyści żydowscy z Polski w kolekcji Wojciecha Fibaka, maj-lipiec 2000
Pałac Sztuki w Krakowie, Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych, lipiec-sierpień 1998
Muzeum Narodowe w Poznaniu, Malarstwo polskie w kolekcji Ewy i Wojciecha Fibaków, 22 sierpnia – 25 października 1992
Muzeum Narodowe w Warszawie, Malarstwo polskie w kolekcji Ewy i Wojciecha Fibaków, 23 maja – 9 sierpnia 1992

Malarstwo polskie w kolekcji Ewy i Wojciecha Fibaków, WaiF – Auriga, Warszawa 1992, il. s. 81
Ecole de Paris. Artyści żydowscy z Polski w kolekcji Wojciecha Fibaka [katalog wystawy], Muzeum Okregowe w Lesznie, 2000, il. barwna s. 35
Ecole de Paris. Artyści żydowscy z Polski w kolekcji Wojciecha Fibaka pod red. Józefa Grabskiego, Pałac Sztuki w Krakowie, TPSP, IRSA, Kraków 1998 poz. 8, s. 38

Oferowany obraz jest doskonałym przykładem artystycznego mistrzostwa Leopolda Gottlieba w przedstawianiu postaci ludzkiej. W początkowym okresie twórczości artysta pozostawał pod wpływem młodopolskiej stylistyki; operował subtelnie modulowaną plamą barwną obwiedzioną miękkim, płynnym konturem. Portretowane osoby, pogrążone w zadumie, obezwładnione dekadenckim nastrojem, umieszczał w płytkiej, zawężonej przestrzeni obrazowej na prawie neutralnym tle. Szczególnego wyrazu w portrecie nabierały smukłe, wąskie dłonie. Znamienna dla tych portretów jest melancholijna aura i pogłębiona charakterystyka psychologiczna modela. Obraz brał udział w licznych wystawach malarstwa i jest bardzo cennym kolekcjonerskim dziełem.

Leopold Gottlieb był artystą związanym z kręgiem École de Paris. Polski malarz o żydowskich korzeniach z powodzeniem łączył w swojej twórczości tradycje judaistyczne i chrześcijańskie mając znaczący wpływ na kształt paryskiego środowiska artystycznego początku XX wieku Gottlieb urodził się w Drohobyczu w Galicji jako syn właściciela rafinerii nafty. Podążając śladem starszych braci, zwłaszcza Maurycego, podjął studia artystyczne w Krakowie, m.in. u Jacka Malczewskiego a następnie u Teodora Axentowicza. Początkowy etap twórczości artysty wiązał się z fascynacją realizmem i symbolizmem wyniesionymi z pracowni krakowskich mistrzów. Nie brak w nich jednak od początku charakterystycznej dla Gottlieba ekspresji wyrażającej się groteskowym przerysowaniem i deformacjami postaci. W pierwszych latach XX wieku młody artysta studiował kolejno w Monachium i Paryżu. Pozostawał w ścisłym kontakcie ze środowiskiem artystycznym Krakowa gdzie w 1905 roku zawiązał Grupę Pięciu skupiającą artystów – symbolistów. Od 1929 roku należał do grupy Rytm. Przez cały okres swojej twórczości brał udział w licznych wystawach, m.in. w paryskich Salonach. Pod koniec życia malarstwo Gottlieba charakteryzowało się jasną cieplejszą tonacją. Postaci malowane były na neutralnym tle, artysta chętnie posługiwał się perłowym odcieniem pastelowych barw przez co sylwetki oddawanych postaci wydawały się niczym zjawy.