Własność artystki.

Warszawa, Kordegarda, Galeria Narodowego Centrum Kultury, Wojciech Sadley i uczniowie, 11.04-19.05.2024.

Wojciech Sadley i uczniowie [katalog wystawy], wyd. Narodowe Centrum Kultury, Warszawa 2024, s. 81.

Anna Michniewicz to artystka interdyscyplinarna. Studiowała malarstwo u Tadeusza Dominika, a dyplom z wyróżnieniem, w dziedzinie tkaniny uzyskała z pracowni profesora Wojciecha Sadleya. Zainteresowanie obiema dziedzinami jest wyraźnie widoczne w jej twórczości. Łączy różnego rodzaju tkaniny i tworzy sploty które konstruują delikatne linie oraz kształty niczym stworzone muśnięciem pędzla. Prace Michniewicz często są kolażem ze złączonych ze sobą ścinków materiałów, na pierwszy rzut oka bezużytecznych śmietnikowych skrawków czy zdekonstruowanych odpadów. Jak sama artystka mówi: „Destrukcja mnie fascynuje, zwłaszcza jej naturalny wymiar – destrukcja jako rozciągnięty w czasie proces (…) Interesuje mnie też to, co bezużyteczne: w tym wypadku nie tylko blachy, ale również fragmenty próbek materiałów ubraniowych, szpulki z nićmi i od nici, filce techniczne (użyteczne do podklejania mebli)” (Michniewicz A., fragment wywiadu przeprowadzonego przez T. Szerszenia, Anna Michniewicz. W pionie i w poziomie [katalog wystawy], Galeria Test, Mazowiecki Instytut Kultury, Warszawa 2019). Kreatywne przetwarzanie to prawdopodobnie najbardziej charakterystyczny element działalności Michniewicz, co świetnie reprezentują jej kilimy. Twórczyni ze znakomitym wyczuciem łączy barwy, kolory i kształty, tworząc niestandardowe wytwory z dziedziny tkaniny artystycznej. Praca „Fragmenty” jest szczególnie interesującym przykładem jej twórczości. Stworzona z wielu, pozornie niepasujących do siebie elementów, jest dowodem, że autorka potrafi zrobić „coś z niczego”. Nie tylko jest wykazem jej kreatywności, ale także inicjuje interakcję z odbiorcą, pozwalając mu na ciągłe tworzenie nowego dzieła, poprzez przesuwanie i układnie filcowych płytek według własnej weny.

Tkanina w dłoniach Anny Michniewicz przestaje być miękką materią, a staje się budulcem, narzędziem do opowiadania o przemijaniu, destrukcji oraz strukturze świata. Od dziesięcioleci artystka udowadnia, że polska szkoła tkaniny to nie tylko tradycyjne gobeliny, ale i trójwymiarowe rzeźby – obiekty, w których ważne jest zarówno tworzenie, jak i niszczenie. Urodziła się w 1953 roku, a studia rozpoczęła w 1974 roku. Studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu, a następnie w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Malarstwa w pracowni Tadeusza Dominika. Równocześnie, właściwie przez przypadek, zachęcona przez przyjaciółki trafiła na Wydział Tkaniny Artystycznej w pracowni Wojciecha Sadleya. Dyplom z tej dziedziny otrzymała z wyróżnieniem w 1978 roku. Jej niekwestionowany talent został dostrzeżony na przełomie lat 70. i 80. W 1979 roku triumfowała na Warszawskich Prezentacjach Sztuki Młodych. W 1983 roku doceniono jej twórczość w Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi na wystawie ,,Tkanina artystyczna w Cepelii”, gdzie otrzymała nagrodę za dywan. Rok później prace artystki wyróżniono w Olimpijskim Konkursie Sztuki. Z cyklem wystaw ,,Tkanina” odwiedziła m.in. stołeczną Galerię Test, Galerię Teatru Polskiego oraz wrocławską Galerię Tkacką Na Jatkach. W 2011 roku zdobyła II nagrodę na ,,Weaving and Fiber Art Competition” w Parmie, a jej działalność w tym czasie uświetniły głośne wystawy, takie jak ,,Fragmenty” (2012), ,,Przenikania” (2013) czy ,,Makatki” (2013, 2015). Michniewicz wyznaje, że to właśnie w dekonstrukcji kryje się unikalne piękno. Z wyczuciem uprawia ,,twórczy recykling”, odnajdując poetycki potencjał w przedmiotach odrzuconych. Dziś wiele jej prac zdobi stałe zbiory w najważniejszych polskich instytucjach, takich jak Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi czy BWA w Warszawie.