Do obiektu dołączono certyfikat od Towarzystwa Historyczno-Literackiego / Biblioteki Polskiej w Paryżu z 2026 roku.

Kraków, kolekcja prywatna.

Konstancin-Jeziorna, Villa la Fleur, Bolesław Biegas. Między inspiracją a symbolem, 14 maja – 31 lipca 2011 (inny egzemplarz). Paryż, Trianon de Bagatelle, Boleslas Biegas. Sculptures – Peintures, 21 maja – 30 sierpnia 1992 (inny egzemplarz).

Czarnocka A. [red.], Bolesław Biegas, Rzeźba, Warszawa 2012, s. 110, 141 (inny egzemplarz). Deryng X., Bolesław Biegas, Polskie Towarzystwo Historyczno-Literackie/Biblioteka Polska w Paryżu, Warszawa 2011, s. 277 (inny egzemplarz). Bolesław Biegas, Między inspiracją a symbolem [katalog wystawy], Villa la Fleur, Konstancin Jeziorna 2011, tylna okładka (inny egzemplarz). „Gazeta Wyborcza” – wydanie regionalne Trójmiasto, z dn. 30 kwietnia – 1 maja 2009, s. 12 (inny egzemplarz). Boleslas Biegas. Sculptures-peintures, [katalog wystawy] Trianon de Bagatelle, Paryż 1992, s. 103 (inny egzemplarz). „Le Quotidien du Médecin”, nr 4977, 29 maja 1992, s. 14 (inny egzemplarz). „Le Journal des Enchères”, 21 maja 1992, s. 10 (inny egzemplarz). „La Montagne Magazine”, 22 sierpnia 1992. „Harper’s Bazaar Italia”, nr 188, sierpień 1992 (inny egzemplarz).

Rzeźba „Gadziny życia” należy do głównego nurtu w twórczości Bolesława Biegasa, krążącego wokół egzystencjalnych pytań o ludzki los, poruszającego tematykę cierpienia, ucieczki przed przeznaczeniem, roli sił natury i podświadomości w ludzkim życiu. Oferowana rzeźba przedstawia młodego mężczyznę uciekającego przed czworogłowym gadem. Ciało mężczyzny w silnie ekspresyjnym wygięciu nadaje scenie niezwykłą dynamikę. Forma nawiązuje do manierystycznej figury serpentinaty, a linie ciał i wężowatych skrętów nadają rzeźbie lekkości. Narracja o ucieczce przed własnymi troskami i demonami wyrażona została w napięciu mięśni, dramatycznym geście odchylonej w tył głowy oraz złowrogim spojrzeniu czworogłowego drapieżnika. „Gadziny Życia” to rzeźba alegoryczna, podejmująca temat wewnętrznych lęków, pułapek zła, które czyhają na człowieka podczas jego ziemskiej wędrówki. Bolesław Biegas zyskał miano czołowego polskiego symbolisty oraz prekursora egzystencjalizmu w sztuce przełomu wieków. „Gadziny życia” należą do najwyżej cenionych form i nieustannie cieszą się wielkim zainteresowaniem kolekcjonerów.

Bolesław Biegas to jeden z najwybitniejszych polskich modernistycznych malarzy i rzeźbiarzy. Przyszedł na świat w 1877 roku w małej wiosce na Mazowszu. Po wczesnej stracie obojga rodziców, pracował jako pomocnik stolarski, terminował też w pracowni snycerskiej w Warszawie. W roku 1896 jego rzeźbami w glinie zainteresował się lekarz z Ciechanowa, Franciszek Rajkowski, który objął Biegasa opieką i ułatwił dalszą pracę rzeźbiarską. Wykonane w tej wczesnej fazie twórczości rzeźby, czerpiące inspirację z życia mazowieckiej wsi, artysta pokazał na wystawie w Warszawie, czym przyciągnął uwagę krytyków. Wśród piewców talentu młodego rzeźbiarza znaleźli się Aleksander Świętochowski, Aleksander Rzewnicki i hrabia Adam Krasiński. Wkrótce Biegas rozpoczął studia w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych. Pod wpływem Stanisława Przybyszewskiego szybko odrzucił zasady nauczania akademickiego, co poskutkowało wydaleniem go z uczelni. W tym samym czasie prace młodego rzeźbiarza podbijały już Wiedeń i Monachium. W 1901 roku wyjechał na stałe do Paryża. Związał się ze środowiskiem polskim, przyjaźniąc się zwłaszcza ze znakomitą artystką Olgą Boznańską. Został członkiem Polskiego Towarzystwa Historyczno-Literackiego, któremu pod koniec życia zapisał cały majątek i dorobek artystyczny. Pierwsze lata w Paryżu to niekończące się pasmo sukcesów. Biegas wystawiał swoje prace na salonach czasopisma „La Plume”, salonach niezależnych i jesiennych, a także na ekspozycjach Société Nationale des Beaux-Arts. Indywidualne wystawy artysty odbywały się w paryskiej Galerie A. Seligmann (1911, 1925), Galerie Bernheim-Jeune (1929) i Galerie Arts et Artistes Polonais (1932), oraz w londyńskiej Arlington Gallery (1930). Swoje prace pokazywał ponadto w Petersburgu, Kijowie, Rzymie i Amsterdamie. Po I wojnie światowej zarzucił rzeźbę na rzecz malarstwa. Pochłonęła go symbolistyczna sztuka Moreau i Bocklina, zafascynował się dekoracyjnością okresu secesji. W dziedzinie malarstwa, do jego najbardziej oryginalnych dzieł należą „portrety sferyczne” – seria, którą Biegas zapoczątkował w 1918 roku. Przedstawiały one przede wszystkim okultystyczne wizerunki tajemniczych kobiet, ale także portrety politycznych przywódców i dyktatorów. W latach 20. Artysta stworzył cykl obrazów o charakterze onirycznym i erotycznym, zatytułowany „Mistyka nieskończoności”. Dzieła zostały pokazane po raz pierwszy w 1925 roku, w Galerie André Seligmann w Paryżu i przyjęte bardzo entuzjastycznie. Ich kontynuację stanowił cykl „Sławni ludzie” z lat 30. Przez środowisko paryskie Biegas uznawany był za artystę awangardowego, na długo przed fowistami, kubistami i futurystami. Powszechnie uważany jest za czołowego przedstawiciela kierunku symboliczno-secesyjnego. Niemniej jego zróżnicowana i bogata twórczość nosi cechy silnej indywidualności. Tymczasem po II wojnie światowej artysta popadł w zapomnienie. Ponowne zainteresowanie jego twórczością narodziło się w latach 70., gdy polscy i francuscy historycy sztuki zajęli się badaniem jego spuścizny, przygotowując wystawy i opracowania, m.in. monumentalny katalog dzieł Biegasa, wydany dzięki Bibliotece Polskiej w Paryżu przez Xaviera Derynga.