Własność artystki.

Warszawa, Dom Artysty Plastyka OW ZPAP, Przestrzeń a światło, 07.11-30.11.2025.

„Generation XXII” należy do rozwijanego przez Barbarę Munzer od ćwierć wieku cyklu Kosmos, w którym artystka próbuje zamknąć ogrom i tajemnicę wszechświata w okrągłej, przestrzennej formie. Kompozycja wyrasta z jednego, silnie zaznaczonego centrum w kształcie pierścienia. Dziesiątki cienkich metalowych prętów rozchodzą się promieniście, jednocześnie skręcając i przecinając z innymi poprowadzonymi po łuku. Całość przypomina spiralną galaktykę uchwyconą w ruchu – wir materii, który zdaje się nieustannie rozszerzać poza własne granice. Ażurowa konstrukcja dodatkowo sprawia, że równie istotne jak sam obiekt stają się światło i rzucane na ścianę cienie, tworząc jego ulotne, niematerialne dopełnienie. Koło od lat zajmuje w twórczości Munzer szczególne miejsce. Artystkę fascynuje jego doskonałość, brak początku i końca oraz związana z nim symbolika wieczności, ruchu i kosmosu. W tym kształcie zamykała wcześniej „Drogę mleczną”, „Big Bang”, czy „Równoległe światy”. Prezentowane „Generation XXII” podejmuje ten sam wątek, ale przesuwa go w przyszłość. Tytuł kieruje myśl ku pokoleniu następnego stulecia – ludziom świata jeszcze bardziej technologicznego, dynamicznego i trudnego dziś do wyobrażenia. Mimo futurystycznego charakteru praca pozostaje głęboko zakorzeniona w artystycznym języku autorki. Nowe srebro, twarde i chłodne tworzywo, zostaje poddane niemal tkackiemu opracowaniu. To konsekwencja doświadczeń artystki wyniesionych z projektowania biżuterii i ubioru. Jak wspominała: „Zamiast jedwabiu i złota użyłam mosiądzu, białego metalu (…)” (Krasoń S., „Pracownia jest moim azylem”. Rozmowa z Barbarą Munzer, „Contemporary Lynx”, 30.10.2020). W jej rękach metal od dawna traci swój ciężar, stając się linią, ornamentem i przestrzenną koronką.

Barbara Munzer urodziła się w 1939 roku w Łodzi i tam ukończyła studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych. Jej droga od uzyskania dyplomu w zakresie ubioru i biżuterii wiodła również przez inne dziedziny plastyki – malarstwo i grafikę. W 1966 została przyjęta w poczet członków rzeczywistych ZPAP. Prace jej były eksponowane na wystawach indywidualnych i zbiorowych oraz na pokazach mody. Powstały wtedy całe zestawy ozdób do kolekcji „Mody Polskiej” (udział w pokazach w latach 1968, 1970-75) i „Telimeny” (udział w pokazach w latach 1969-73). Od wielu lat Barbara Munzer tworzy duże formy dekoracyjne z metalu, wizje owadów oraz szaty. Oryginalne srebrzyste i złote rzeźby pod wspólnym tytułem „Teatr Postaci” pokazywała w Warszawie, Amsterdamie, Łodzi, Płocku, Hadze, Bochum, Borken, Krakowie. Prace Munzer znajdują się w Muzeum Secesji w Płocku oraz u kolekcjonerów prywatnych w kraju i zagranicą. Artystka nie poddaje się modom, kierunkom, „izmom” – hołduje zasadzie, że w sztuce liczy się pomysł, indywidualność i niezależność. Barbara Munzer tym właśnie zasłynęła na tle środowiska polskich artystów plastyków odnajdując własną ścieżkę na granicy świata mody i biżuterii. Współtworzy jedną z najciekawszych pracowni artystycznych Warszawy. Przestrzeń mieszcząca się w zacisznej kamienicy Śródmieścia, to bez wątpienia jedno z najbardziej oryginalnych a zarazem ostatnich tego typu miejsc w stolicy. Jak niewiele innych opowiada historię twórczości, której rzemieślniczy rodowód doskonale współgra z wykształceniem artystycznym. Jego właścicielka na stałe współpracuje z miejskim zespołem do spraw Warszawskich Historycznych Pracowni Artystycznych.