Warszawa, kolekcja prywatna.

Prezentowana kapliczka stanowi interesujący przykład przedwojennej sztuki ludowej, w której rzeźba dewocyjna łączy się z rozbudowaną, niemal fantazyjną formą architektoniczną. W jej centrum umieszczona została figura Chrystusa Frasobliwego – jednego z najbardziej charakterystycznych przedstawień obecnych w polskiej tradycji ludowej. Siedzący Chrystus, wspierający głowę na dłoniach, został wyrzeźbiony w sposób uproszczony, daleki od akademickiego modelunku, a zarazem niezwykle ekspresyjny. Ponad jego głową, na sklepieniu kapliczki, widnieje gołębica Ducha Świętego otoczona promienistą glorią. Całość otrzymała formę miniaturowej drewnianej świątyni, wspartej na smukłych kolumnach i zwieńczonej wysokim, krytym gontem dachem z latarnią i krzyżem. Wielopołaciowe, spiętrzone zadaszenie przywołuje tradycję drewnianego budownictwa sakralnego Karpat, w szczególności sylwety tamtejszych cerkwi. Ta charakterystyczna architektura nasuwa również skojarzenie z naiwnym malarstwem Nikifora Krynickiego, dla którego cerkwie i kościoły rodzinnej Krynicy oraz Łemkowszczyzny stanowiły jeden z najważniejszych motywów ikonograficznych. W jego akwarelach niewielkie świątynie często wyrastają ponad otaczającą zabudowę dzięki spiętrzonym dachom, wieżyczkom i cebulastym hełmom. Podobny rytm odnajdujemy w prezentowanej kapliczce, której rozbudowane zwieńczenie nadaje niewielkiemu obiektowi niemal monumentalny charakter. Można przypuszczać, iż krajobraz i drewniana architektura sakralna Karpat stanowiły tu wspólne źródło wyobraźni. Pełna uroku kapliczka pozostaje przedmiotem intymnej, domowej pobożności, ale jednocześnie jest swoistą miniaturą świątyni, w której ludowa prostota spotyka się z niezwykłą pomysłowością anonimowego snycerza.