Warszawa, kolekcja prywatna. Kolekcja spadkobierców artystki.

„Rdzeń” to monumentalna praca przestrzenna, która powstała w latach 70. XX wieku. Dzieło to jest doskonałym przykładem poszukiwań jakie Barbara Levittoux-Świderska prowadziła w obszarze tzw. eksperymentalnej tkaniny i rzeźby miękkiej. W latach 70. artystka odchodziła od tradycyjnego krosna na rzecz form budowanych w przestrzeni. W tym celu wykorzystywała naturalną plastyczność i ciężar materiałów, które pod wpływem działającej na nie grawitacji układały się swobodnie. „Rdzeń” wykonany jest w całości z sizalu – twardego, bardzo wytrzymałego i naturalnego włókna celulozowego pozyskiwanego z liści agawy sizalowej (Agave sisalana). Sizalu od lat 60. z powodzeniem używały czołowe twórczynie Polskiej Szkoły Tkaniny, ceniąc ten naturalny surowiec za jego sztywność i prostotę, pozwalające nadać dziełom samodzielną formę w przestrzeni. Blisko trzymetrowa konstrukcja to niezależna forma rzeźbiarska, która wchodzi w relację z otaczającą ją architekturą. Tytułowy „Rdzeń” odwołuje widza do wnętrza, ukrytej siły lub organicznego pnia czy struktury biologicznej. Surowy splot sizalowego sznura tworzy gęstą, trójwymiarową materię o silnym ładunku ekspresji. Monumentalne miękkie struktury Levittoux-Świderskiej bardzo dobrze odnajdują się w przestrzeni. Pisała o tym krytyk sztuki Danuta Wróblewska w katalogu wystawy indywidualnej artystki w Galerii BWA w Opolu (1981): „(…) służą pobudzeniu architektury wnętrza, co nie jest przywilejem każdej formy. Nie arbitralne w stosunku do zastanej przestrzeni harmonijnie współżyją ze wszystkim co się w niej znajduje. Ich ażur filtruje światło, a przez lekkie wiązanie prześwieca obraz tła; działają zarówno swoimi powierzchniami , jak i wpuszczają przestrzeń w głąb siebie integrując się z nią” (cyt. za: Barbara Levittoux-Świderska. I stare i nowe prace, Warszawa 2009, s. 22). To właśnie wielkoformatowymi, przestrzennymi tkaninami Barbara Levittoux-Świderska zachwyciła świat wchodząc, razem z Magdaleną Abakanowicz i Jolantą Owidzką, do ścisłej czołówki artystek tworzących nową Polską Szkołę Tkaniny. Począwszy od lat 70. uczestnictwo w prestiżowych wystawach, w tym w Międzynarodowym Biennale Tkaniny w Lozannie, zapewniło jej pozycję i rozpoznawalność, a zdecydowana większość jej prac trafiła do europejskich kolekcji instytucjonalnych i prywatnych. Dorobek Levittoux-Świderskiej nie jest liczny – artystka tkała samodzielnie, bez zaplecza współpracowników i w warunkach domowych, wychowując dwójkę dzieci w małym mieszkaniu na warszawskim Żoliborzu. Cechowała się wielką pracowitością i pasją, co pozwalało jej regularnie uczestniczyć w wielu wystawach. Pojawienie się na rynku aukcyjnym obiektu tej rangi, co monumentalny „Rdzeń”, to wydarzenie bezprecedensowe. To jedyna w swoim rodzaju szansa dla kolekcjonerów chcących wzbogacić swoją kolekcję o wyjątkowe dzieło jednej z największych twórczyń polskiej tkaniny artystycznej.

Barbara Levittoux-Świderska potrafiła połączyć dyscyplinę malarstwa z odwagą eksperymentu tkackiego, przekształcając tkaninę w pełnoprawny, przestrzenny język sztuki. Urodziła się w 1933 roku w Warszawie, gdzie w latach 1952-1959 studiowała na Akademii Sztuk Pięknych, na Wydziale Malarstwa oraz Wydziale Tkaniny Artystycznej. W latach 60. pracowała jako projektantka w Instytucie Wzornictwa Przemysłowego i współpracowała ze Spółdzielnią Pracy Artystów Plastyków „Wzór” w Warszawie, realizując również projekty na potrzeby scenografii teatralnych. Jej twórczość była szeroko prezentowana od początku lat 60. Miała ponad czterdzieści wystaw indywidualnych i brała udział w licznych pokazach zbiorowych w Polsce i za granicą. Należała do pierwszego pokolenia twórców Polskiej Szkoły Tkaniny – ruchu, który po II wojnie światowej zasadniczo zmienił sposób myślenia o tkaninie artystycznej. Uczestniczyła m.in. w Międzynarodowym Biennale Tkaniny w Lozannie w 1975, 1985 i 2009 roku, a także w kolejnych edycjach Międzynarodowego Triennale Tkaniny organizowanego przez Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi. Jej prace znajdują się m.in. w zbiorach Muzeów Narodowych w Warszawie i Poznaniu, Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, a także Muzeum Olimpijskiego w Lozannie. W 2010 roku otrzymała nagrodę za całokształt osiągnięć w dziedzinie tkaniny.
Twórczość Levittoux-Świderskiej rozwijała się dwutorowo – między malarstwem a eksperymentalną tkaniną. We wczesnych obrazach artystka przedstawiała miejsca, ludzi i proste przedmioty, posługując się czystą linią, jasną tonacją, geometryzującym uproszczeniem i kontemplacyjnym nastrojem. Z czasem coraz silniej przesuwała swoją uwagę ku tkaninie, traktowanej jako obiekt, struktura i przestrzeń, sytuowanej na granicy rzeźby. W jej pracach pojawiały się materiały naturalne takie jak len, sizal, wełna, konopie, bawełna, sznury, liny, gałęzie, kora brzozy, a od lat 80. także folia plastikowa, drut, tworzywa sztuczne i przemysłowe odpady. Artystka łączyła je na zasadzie kontrastów faktur, tworząc kompozycje monumentalne, trójwymiarowe, ażurowe i miękkie, często przypominające organiczne sieci. Jak pisała Danuta Wróblewska, „Natura w jej pracach jest prezentowana nie tylko symbolicznie, łuki z wikliny, gałęzie drzew owocowych, forsycji – włączone są w sploty jej tkanin i stanowią z nimi jednolitą całość” (D. Wróblewska, Wyższość naturalnego surowca, [w:] Barbara Levittoux-Świderska. I stare i nowe prace, Warszawa 2009, s. 20). Równie ważna jak materia stawała się u niej pustka: prześwit, cień, napięcie między elementami. Kolor pełnił rolę dyskretną, podporządkowaną strukturze i rytmowi splątanych włókien. Levittoux-Świderska tworzyła prace poetyckie, wyciszone i pełne skupienia, a zarazem odważne formalnie – będące zapisem niezwykłej wyobraźni oraz uważnej refleksji nad naturą.

Do obiektu dołączono certyfikat autentyczności z 2026 roku, podpisany przez córkę artystki.