Do obiektu dołączono certyfikat autentyczności z 2026 roku, podpisany przez córkę artystki.

Barbara Levittoux-Świderska potrafiła połączyć dyscyplinę malarstwa z odwagą eksperymentu tkackiego, przekształcając tkaninę w pełnoprawny, przestrzenny język sztuki. Urodziła się w 1933 roku w Warszawie, gdzie w latach 1952-1959 studiowała na Akademii Sztuk Pięknych, na Wydziale Malarstwa oraz Wydziale Tkaniny Artystycznej. W latach 60. pracowała jako projektantka w Instytucie Wzornictwa Przemysłowego i współpracowała ze Spółdzielnią Pracy Artystów Plastyków „Wzór” w Warszawie, realizując również projekty na potrzeby scenografii teatralnych. Jej twórczość była szeroko prezentowana od początku lat 60. Miała ponad czterdzieści wystaw indywidualnych i brała udział w licznych pokazach zbiorowych w Polsce i za granicą. Należała do pierwszego pokolenia twórców Polskiej Szkoły Tkaniny – ruchu, który po II wojnie światowej zasadniczo zmienił sposób myślenia o tkaninie artystycznej. Uczestniczyła m.in. w Międzynarodowym Biennale Tkaniny w Lozannie w 1975, 1985 i 2009 roku, a także w kolejnych edycjach Międzynarodowego Triennale Tkaniny organizowanego przez Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi. Jej prace znajdują się m.in. w zbiorach Muzeów Narodowych w Warszawie i Poznaniu, Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, a także Muzeum Olimpijskiego w Lozannie. W 2010 roku otrzymała nagrodę za całokształt osiągnięć w dziedzinie tkaniny.
Twórczość Levittoux-Świderskiej rozwijała się dwutorowo – między malarstwem a eksperymentalną tkaniną. We wczesnych obrazach artystka przedstawiała miejsca, ludzi i proste przedmioty, posługując się czystą linią, jasną tonacją, geometryzującym uproszczeniem i kontemplacyjnym nastrojem. Z czasem coraz silniej przesuwała swoją uwagę ku tkaninie, traktowanej jako obiekt, struktura i przestrzeń, sytuowanej na granicy rzeźby. W jej pracach pojawiały się materiały naturalne takie jak len, sizal, wełna, konopie, bawełna, sznury, liny, gałęzie, kora brzozy, a od lat 80. także folia plastikowa, drut, tworzywa sztuczne i przemysłowe odpady. Artystka łączyła je na zasadzie kontrastów faktur, tworząc kompozycje monumentalne, trójwymiarowe, ażurowe i miękkie, często przypominające organiczne sieci. Jak pisała Danuta Wróblewska, „Natura w jej pracach jest prezentowana nie tylko symbolicznie, łuki z wikliny, gałęzie drzew owocowych, forsycji – włączone są w sploty jej tkanin i stanowią z nimi jednolitą całość” (D. Wróblewska, Wyższość naturalnego surowca, [w:] Barbara Levittoux-Świderska. I stare i nowe prace, Warszawa 2009, s. 20). Równie ważna jak materia stawała się u niej pustka: prześwit, cień, napięcie między elementami. Kolor pełnił rolę dyskretną, podporządkowaną strukturze i rytmowi splątanych włókien. Levittoux-Świderska tworzyła prace poetyckie, wyciszone i pełne skupienia, a zarazem odważne formalnie – będące zapisem niezwykłej wyobraźni oraz uważnej refleksji nad naturą.