Lena Achtelik to polska artystka wizualna, uznawana za jedną z najbardziej interesujących i aktywnych twórczyń młodego pokolenia. W swojej praktyce łączy malarstwo z książką artystyczną oraz małą formą przestrzenną. Absolwentka Instytutu Historii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, a następnie absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach (dyplom z wyróżnieniem 2016). Kształciła się również w Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Antwerpii. Stopień doktora sztuki uzyskała na macierzystej uczelni za publikację Śmierć ćmy. Atlas. Głównym obszarem jej działań jest polemika z przekonaniem o nieprzemijalności pamięci kulturowej i o samoocalającej mocy sztuki. Jest to refleksja nie dająca jednoznacznej odpowiedzi, nad potrzebą wspominania i nieodwołalnością zapominania, niezniszczalnością śladu i powszechnie występującą dezintegracją formy. Artystka eksploruje relację między stałością a tymczasowością, obecnością i nieobecnością, stale odwołując się do ciągłego ubywania formy i nieśmiertelności. Achtelik jest malarką, która w swej sztuce często sięga po romantyczne, jak i naturalistyczne wizje śmierci, akcentując zagadnienia materialności, duchowości, metamorfozy oraz silne inspiracje językiem, literaturą i sztuką dawną. Jej twórczość bada estetyczny problem niemożności zdefiniowania, wyrażenia i przedstawienia śmierci w medium wizualnym i językowym. W swych pracach rzeźbiarskich nawiązuje do procesu palingenezy i alchemicznego odradzania się życia, wykorzystując m.in. porcelanę kostną, która imituje zarówno żywe organizmy, jak i ich szczątki. W malarstwie, chwytając sensy w przelocie (glimpses), koncentruje się na symbolu motyla, jako archetypie stanów przejścia i procesów przemiany. Prace Leny Achtelik były szeroko prezentowane w wiodących instytucjach sztuki w Polsce i za granicą, m.in. w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Zachęcie i MOCAK w Krakowie.
