Japoński plastyk, autor rzeźbiarskich obiektów, malarstwa oraz instalacji przestrzennych, urodził się w Tokio jednak zaraz po studiach wyjechał do Polski, gdzie mieszka do dziś. Pierwszy etap edukacji odebrał na uczelni Musashino, prywatnym uniwersytecie w rodzinnym mieście. Po uzyskaniu dyplomu w 1958 roku zdecydował się opuścić Japonię i za kierunek obrał Polskę na co wpłynęły rodzinne koneksje z polską kulturą – jego wujowie zajmowali się przekładem polskiej literatury na język japoński. Gdy w 1959 roku osiedlił się w Warszawie, postanowił podjąć studia na stołecznej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie siedem lat później uzyskał dyplom w pracowni profesora Artura Nacht-Samborskiego. Kiedy w 1966 roku otworzyła się Galeria Foksal, artysta związał się z nią niemal natychmiast, gdy podczas wystawy dyplomowej na ASP zaproponowano mu przygotowanie tam ekspozycji. Otworzyła się ona rok później i wtedy też rozpoczęła się trwająca dekady relacja Kamoji’ego z warszawską instytucją. W tym czasie nawiązał także bliskie stosunki z wieloma wybitnymi twórcami takimi jak Henryk Stażewski czy Edward Narkiewicz. Jego estetyka wykazuje cechy zbieżne z poetyką Haiku, cechującą się syntezą, wysokim poziomem skondensowania formy oraz powściągliwością. Po początkowej fazie tworzenia dzieł malarskich o charakterze ekspresyjnym, z nasyconą paletą i wyrazistą fakturą artysta zwrócił się ku abstrakcji geometrycznej, obiektom reliefowym i instalacjom „site-specific”. W swoich kompozycjach często sięga po naturalne surowce, takie jak kamienie, metal czy woda. W wielu pracach Japończyka pojawia się także motyw czarnej kreski i kropek. Działalność Kojiego Kamoji’ego porusza wiele kwestii egzystencjalnych i odnosi się do przemijania, ciszy i pamięci. Za swoje prace został wyróżniony m.in. Nagrodą Krytyki im. C.K. Norwida czy Nagrodą im. Jana Cybisa.
