Maria Korsak jest jedną z najciekawszych polskich artystek naiwnych – twórczynią, która z pamięci własnego dzieciństwa i potrzeby piękna zbudowała osobny, pogodny świat malarstwa. Urodziła się w 1908 roku we wsi Pogórze pod Wilnem, w rodzinie polsko-rosyjskiej. Od najmłodszych lat pracowała w gospodarstwie, a także tkała kilimy, dywany i zasłony, pomagając w utrzymaniu domu. W 1939 roku wyszła za mąż, jednak wojna niemal natychmiast rozdzieliła małżonków – jej mąż został zmobilizowany do wojska polskiego, a po wojnie osiadł w Warszawie, podczas gdy Wileńszczyzna znalazła się w granicach Związku Radzieckiego. Droga Korsak do Polski okazała się wieloletnią walką z radziecką biurokracją. Dopiero w 1958 roku, po samotnej podróży do Moskwy, udało jej się uzyskać dokumenty emigracyjne. W rosyjskiej stolicy po raz pierwszy w życiu odwiedziła muzeum – Galerię Tretiakowską. Kontakt z dawnymi ikonami, malarstwem rosyjskim i dziełami wielkich mistrzów zrobił na niej tak silne wrażenie, że po powrocie zaczęła malować, początkowo wykonując kopie obrazów i posługując się własnoręcznie robionymi pędzlami. Po przyjeździe do Warszawy nie odnalazła już dawnej bliskości z mężem, ale nie porzuciła nowo odkrytej pasji. W 1959 roku zapisała się na zajęcia artystyczne prowadzone przez Barbarę Jonscher w Wojewódzkim Ośrodku Kultury i Sztuki, później kontynuowała naukę w ognisku plastycznym na Bielanach. Jej twórczość szybko zaczęła przyciągać uwagę – w 1961 roku pokazała pierwsze prace w Hotelu Bristol, a dwa lata później odniosła sukces wystawą w Miami Museum of Modern Art. Kolejne prezentacje odbywały się m.in. w warszawskiej Kordegardzie, Rzymie, Berlinie i Paryżu. Korsak malowała przede wszystkim pejzaże zapamiętane z młodości, warszawskie parki, wiejskie drogi, kwitnące łąki, zimowe widoki, śluby, sceny nad rzeką, drewniane cerkiewki i kościółki. Jej obrazy zaludniają spacerowicze, powozy, kąpiący się, panny młode, dzieci, ptaki i łabędzie. Świat przedstawiony jest prosty, uporządkowany i pełen światła, a zarazem niezwykle dekoracyjny – rozpisany na barwne rytmy kwiatów, drzew, dachów i ścieżek. Nie ma w nim akademickiej poprawności, jest za to szczerość spojrzenia, zachwyt kolorem i potrzeba ocalenia dobrej strony codzienności. Jak pisał Józef Antecka, obrazy Korsak mają „rzadką w dzisiejszych czasach (…) cechę – są optymistyczne”, a widz chętnie nawiązuje kontakt z jej światem, „chce z nim obcować i trudno się z nim rozstać” (J. Antecka, Malarstwo radosne, „Przegląd Artystyczny”, nr 6 [34], 1966, s. 47). Właśnie w tej radosnej prostocie tkwi siła jej sztuki – malarstwa pogodnego, bezpretensjonalnego i pełnego czułości wobec świata.
