Ścieżka artystycznego kształcenia Zofii Dziurzyńskiej-Rosińskiej wiodła przez najważniejsze europejskie ośrodki akademickie. Naukę rozpoczęła na Akademii Sztuk Pięknych we Lwowie, a następnie kontynuowała ją w Monachium, Dreźnie, Wiedniu, we Włoszech oraz w Paryżu, gdzie uczęszczała do Akademii Colarossiego, a także uczyła się w prywatnej pracowni Olgi Boznańskiej. Ale to właśnie z Poznaniem związała swoją działalność artystyczną na dobre. W 1925 roku należała do grona założycielek Grupy Artystów Wielkopolskich „Plastyka”, z którą współpracowała do 1934 roku. Niemal trzy dekady później, w listopadzie 1953 roku, wspólnie z innymi poznańskimi artystkami współtworzyła grupę artystyczną o nazwie Kolektyw 9. W swojej twórczości, wpisującej się w nurt impresjonizmu i postimpresjonizmu, artystka sięga po tematykę kwiatów, pejzaży, portretów i martwej natury. Prace Dziurzyńskiej-Rosińskiej najczęściej gościły na wystawach w Poznaniu, przede wszystkim w Salonie Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych, ale artystka prezentowała je również w warszawskiej Zachęcie oraz w Krakowie. Jej prace pokazywane były również na wystawach poza Polską. W 1933 roku wzięła udział w wystawie w Galerie Art et Artistes Polonais w Paryżu. Artystka angażowała się także społecznie, w 1949 roku przekazała swoje obrazy na loterię zorganizowaną przez poznański Okręg Związku Polskich Artystów Plastyków, z której dochód wspierał odbudowę zniszczonej wojną Warszawy.
