Poznań, kolekcja prywatna.

Łódź, Muzeum Sztuki, Maria Ewa Łunkiewicz-Rogoyska (1895–1967): W setną rocznicę urodzin, 13.12.1995 – 24.03.1996. Galeria Zachęta, Warszawa, Maria Ewa Łunkiewicz-Rogoyska 10.01 – 02.02.1969. Kraków, Galeria Krzysztofory, Maria Ewa Łunkiewicz-Rogoyska, 06 – 07.1966.

H. Ptaszkowska, B. Mitschein [red.], M. Ewa Łunkiewicz-Rogoyska. Wystawa malarstwa [katalog wystawy], Galeria Zachęta, Warszawa 1969, s. nlb. J. Ładnowska, Janik J. [red.] Maria Ewa Łunkiewicz-Rogoyska (1895–1967): W setną rocznicę urodzin [katalog wystawy], Muzeum Sztuki w Łodzi, Galeria 86, Łódź 1995, s. 70

Kształciła się w l. 1921-24 w paryskiej École Nationale des Artes Décoratives. Po powrocie do Polski osiadła w Warszawie i związała się z awangardowymi kręgami artystycznymi, z ugrupowaniami o konstruktywistycznym programie Blok i Praesens. Długoletnia przyjaźń łączyła ją z Henrykiem Stażewskim. Od 1932 regularnie uczestniczyła w organizowanych w Instytucie Propagandy Sztuki ekspozycjach Grupy Plastyków Nowoczesnych zrzeszającej twórców wywodzących się z grup Praesens, „artes” i Grupy Krakowskiej. Zasadniczy wpływ na ukształtowanie się postawy artystycznej Rogoyskiej wywarły doświadczenia kubizmu i estetyka puryzmu.