Włodzimierz Jan Zakrzewski urodził się w 1946 roku w Łodzi w rodzinie artystycznej. Oboje jego rodziców zajmowało się malarstwem. W 1964 rozpoczął kształcenie w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Dyplom z malarstwa obronił w pracowni prof. Krystyny Łada-Studnickiej. W 1981 roku wyjechał z Polski i zamieszkał w USA w stanie Nowy Jork. W latach 90. dzielił swój czas pomiędzy Nowy Jork a Warszawę. Od 2001 roku mieszka i pracuje w Warszawie.
Już na początku swojej drogi twórczej Zakrzewski zaczął tworzyć odrealnione martwe natury i kompozycje pejzażowe. Eksperymentował z kolorystyką, syntetyzował i upraszczał formy przedmiotów do momentu aż zatracały swoją namacalność. W jego pracach przestrzeń stawała się umowna. Istotą były wzajemne relacje pomiędzy poszczególnymi elementami przedstawienia. W swym alfabecie malarskim wykorzystywał zarówno szablonowe sylwety przedmiotów, jak i znaki, figury geometryczne oraz litery o zróżnicowanych krojach. Artystę przede wszystkim interesowało to, jak te zróżnicowane symboliczne, abstrakcyjne i przedstawiające elementy będą ze sobą korespondować, gdy przetną się na płaszczyźnie obrazu. „Głównym tematem malarstwa Zakrzewskiego jest samo malarstwo pojmowane jako autorealizacja. Analiza formalno-ideowa wybranego zakresu form staje się metodą poznawania samego siebie, własnej psychiki i zasięgu możliwości sterowania sobą w zdeterminowanych sytuacjach losowo sytuacjach” – pisała w 1981 roku o Zakrzewskim Monika Małkowska. W jego sztuce odnaleźć można wpływ twórczości Piotra Potworowskiego, a także Giorgio Morandiego i Amédée Ozenfanta.
