Szczecin, kolekcja spadkobierców Manity Koziełł-Poklewskiej.
Warszawa, kolekcja Manity Koziełł-Poklewskiej.
Warszawa, kolekcja Zenona Koziełł-Poklewskiego.
Warszawa, kolekcja Antoniego Burba (uzyskany drogą losowania w TZSP w 1887).
Własność artysty.

Warszawa, Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych, Wystawa Zbiorowa Prac Zdzisława Jasińskiego, 08.01-03.02.1927.
Warszawa, Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych, Wystawa stała, 1887.

„Tygodnik Ilustrowany”, Gebethner i Wolff, nr 69, t. III, 25.04.1891, s. 264.

Przewodnik po wystawie Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych, No XIX, Artibus, Warszawa 1927, nr kat. 114, s. 19.
„Tygodnik Ilustrowany”, Gebethner i Wolff, nr 69, t. III, 25.04.1891, s. 266 (opis obrazu).
Sprawozdanie Komitetu Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Królestwie Polskim za rok 1887, TZSP, Warszawa 1888, s. 10, 14.
„Kłosy”, Warszawa, 11 (23) VI 1887, t. 44, nr 1147, s. 395.
„Kuryer Poznański”, r. 16, nr 99, 01.05.1887, s. nlb.

Zdzisław Jasiński należy do artystów wybitnych, choć przez dekady niesłusznie pozostających na marginesie głównego toru polskiego malarstwa XIX wieku. Jego twórczość, oparta na znakomitym warsztacie i tradycji szkoły monachijskiej, w początkowym okresie koncentrowała się przede wszystkim na scenach rodzajowych o tematyce chłopskiej i mieszczańskiej. Malował wnętrza chat, sceny rodzinne, nabożeństwa i epizody z codzienności, pełne realizmu, ciepła i obserwacyjnej przenikliwości. Już wczesne realizacje Jasińskiego spotykały się z uznaniem krytyki i publiczności. Do najważniejszych należały m.in. „Chora matka” z 1890 roku, nagrodzona złotym medalem na międzynarodowej wystawie w Berlinie, oraz „Nabożeństwo świąteczne” z 1891 roku, wyróżnione w konkursie Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych. W tym samym kręgu popisowych, młodzieńczych dzieł artysty mieści się prezentowany obraz „Pierwsze kroki”, namalowany w 1887 roku, jeszcze w czasie jego studiów w Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. Jasiński miał wówczas zaledwie dwadzieścia cztery lata. Kompozycja ukazuje wnętrze skromnej chłopskiej izby, w której codzienność zostaje podniesiona do rangi czułej, rodzinnej sceny. Małe dziecko stawia pierwsze kroki, asekurowane przez pochyloną dziewczynkę, podczas gdy siedząca obok kobieta z troską i uśmiechem wyciąga ku niemu rękę. Z boku, na piecu, leży chłopiec obserwujący całą sytuację z zawadiackim zainteresowaniem. Jasiński z niezwykłą uwagą odtwarza gesty, spojrzenia i drobne zachowania postaci: napięcie małego ciałka, zaangażowaną pozę dziewczynki, czułość kobiety, dziecięcą ciekawość chłopca. Równie istotne są detale budujące realizm przedstawienia – ludowe stroje, fałdy tkanin, rozrzucone warzywa wysypujące się z koszyka, skromne sprzęty i pobielane ściany izby. Mimo ubogiego otoczenia scena nie ma w sobie tonu smutku – emanuje spokojem, bliskością i prostym szczęściem rodzinnym. Jasiński wpisuje się tu w nurt zainteresowania tematyką chłopską, któremu w drugiej połowie XIX wieku ulegali najwięksi mistrzowie pędzla, odnajdując w wiejskiej codzienności autentyczność, siłę obyczaju i prawdę ludzkich emocji. W 1891 roku na łamach „Tygodnika Ilustrowanego” podkreślano właśnie tę naturalność przedstawienia: „Bywają w sztuce tematy, które nie tracą wdzięku, mimo to, że się powtarzają dość często i zdają się dość opatrzone zarówno w życiu, jak i na płótnie; do takich właśnie należy temat, którego p. Zdzisław Jasiński nie wachał się wybrać do swego obrazu (…). Widziało się już tyle razy tę uśmiechniętą matkę, przypatrującą się z lubością swéj najmłodszéj pocieszce, gdy stawia pierwsze kroki pulchnemi nóżętami, a mimo to, przyjemnie spojrzéć raz jeszcze na taką scenę malowaną wprost z życia z wybornie odtworzonym realizmem i z natury podpatrzoną prawdą” („Tygodnik Ilustrowany”, nr 69, t. III, 25.04.1891, s. 266). Oferowane dzieło zostało bezpośrednio po namalowaniu wystawione przez w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie. Jeszcze w tym samym roku trafiło drogą losowania do kolekcji członka TZSP, Antoniego Burby. Następnie, co najmniej od 1927 roku, znajdowało się w rękach rodziny Koziełł-Poklewskich. Katalog wystawy zbiorowej artysty z tego roku wskazuje jako właściciela obrazu Zenona Jana Kantego Koziełł-Poklewskiego, który przekazał następnie dzieło córce Manicie, a ta kolejnym spadkobiercom. Przez lata obraz uchodził za zaginiony, co czyni jego obecność na rynku antykwarycznym szczególnie cenną. „Pierwsze kroki” powracają dziś jako jedno z najpiękniejszych młodzieńczych dzieł Jasińskiego — praca o muzealnej klasie, znakomitej proweniencji i wyjątkowym ładunku emocjonalnym. To właśnie o takich obrazach artysty pisano, że potrafią „przemawiać do oczu i serca widzów” („Tygodnik Ilustrowany”, dz. cyt.).

„Był to artysta, który mniej uznania znajdywał w Polsce, niż na szerokim świecie – zapewne dlatego,
że jego nadzwyczaj szlachetna postawa wobec świata utrudniała mu wchodzenie na drogi taniej sławy.”

Kędzierski A., Zdzisław Jasiński 1863-1932, Warszawa, 1934.

Zdzisław Jasiński pochodził z rodziny uzdolnionej artystycznie. Jego ojciec prowadził pracownię dekoratorską, a brat był rzeźbiarzem. Studiował pod kierunkiem Wojciecha Gersona w warszawskiej Klasie Rysunkowej. Studiował równiez w krakowskiej SSP pod kierunkiem mi.in Floriana Cynka i Feliksa Szynalewskiego, odwiedzając również niejednokrotnie pracownię Jana Matejki. Kształcił się także w Monachium pod kierunkiem m.in. Aleksandra Wagnera, gdzie w 1889 roku na wystawie akademickiej otrzymał srebrny medal za najbardziej znany swój obraz Chora matka. Ponownie ten sam obraz został nagrodzony na międzynarodowej wystawie w Berlinie w 1890 roku, tym razem złotym medalem. Obrazy Zdzisława Jasińskiego kilkakrotnie w tym okresie wyróżniano różnego rodzaju nagrodami, m.in w warszawskiej Zachęcie, na wystawie światowej w Chicago oraz w San Francisco i Los Angeles. Artysta wrócił do kraju w 1893 roku. Początkowo osiadł w Warszawie, przejściowo mieszkał w swoim majątku koło Garwolina, potem w zaprojektowanej przez siebie willi „Świt” w Konstancinie.

Należy podkreślić, że Zdzisław Jasiński, o czym się rzadko dzis pamięta, należał do grupy artystów polskich, którzy w Monachium stworzyli sławną „polnische Schule” – szkołę monachijską. Kilkakrotnie podróżował do Paryża, Rzymu i Wenecji, głównie w celu uzupełnienia swojej wiedzy technicznej i artystycznej. Twórczość jego wyrosła w duchu akademickim, miała charakter na wskroś tradycyjny. Ważną rolę w jego twórczosci odgrywały motywy ludowe, ale znany jest przede wszystkim ze scen pejzażowych, portretów, w poźniejszym okresie również ze scen symbolicznych i alegorycznych o ogromnej wartości artystycznej i dekoratorskiej. Postać artysty znamy też z malowideł w Filharmonii Warszawskiej, polichromii w katedrze we Włocławku i kolegiacie w Kaliszu, malowideł w carskim pałacuw Białowieży i pałacach Petersburga oraz Moskwy.