Malarz, a z zawodu prawnik i sędzia. Franić urodził się w 1871 roku jako syn oficera służącego w Galicji, Chorwata z pochodzenia, co tłumaczy nietypowe dla polskiego środowiska nazwisko artysty. Już w wieku siedemnastu lat, w 1888 roku, zadebiutował publicznie, wystawiając swój pierwszy obraz w krakowskim Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych. Mimo wczesnego zainteresowania malarstwem, Franić nie związał się z nim zawodowo, kończąc prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim i uzyskując w 1893 roku tytuł doktora. Malarstwa uczył się prywatnie u Jana Matejki, a następnie u Wojciecha Kossaka, co ukształtowało jego warsztat i wybór tematyki. Nie przerywając pracy zawodowej jako sędzia, Franić malował intensywnie, a jego płótna cieszyły się w krakowskim środowisku artystycznym sporym zainteresowaniem. W latach 1888 i 1892 wystawiał w krakowskim TPSP obrazy „Po utarczce kawalerii”, „Dwie placówki” oraz „Placówkę”. Brał również udział w wystawie Legionów Polskich w 1916 roku oraz w Wystawie Niezależnych w 1929 roku. W swojej twórczości Franić koncentrował się na tematyce wojskowej. Malował sceny związane z kampanią napoleońską, powstaniami narodowymi oraz tematyką legionową, a także górskie i leśne pejzaże. Szczególne miejsce w jego malarstwie zajmowały konie, które artysta przedstawiał w towarzystwie rycerzy, husarzy oraz żołnierzy epoki napoleońskiej, budując w ten sposób dynamiczne, pełne ruchu kompozycje batalistyczne. Znaczna część dorobku Francia zaginęła bądź została zniszczona w trakcie obu wojen światowych.
