Malarz, którego sztuka była silnie związana i zakorzeniona w krajobrazie Mazowsza, z którego pochodził. Urodził się w Rokiciu koło Płocka i przez całe życie w swojej twórczości czerpał inspiracje z pejzażu tych ziem, nie tylko widząc w nich walory estetyczne, ale także uniwersalną przestrzeń do rozważań egzystencjalnych. Lewandowski należał do jednych z bardziej wyrazistych i bezkompromisowych postaci powojennego malarstwa polskiego, a jego dorobek wyróżnia się na tle zmieniających się nurtów sztuki współczesnej. Edukację artystyczną odebrał na Wydziale Malarstwa warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, kończąc studia w dyplomowej pracowni profesora Artura Nachta-Samborskiego w 1964 roku. Pomimo ukończenia ASP oraz utrzymywania kontaktów ze środowiskiem akademickim, szybko podjął się własnych poszukiwań artystycznych, wypracowując autonomiczny styl pozbawiony ulegania chwilowym modom. Motywem rozpoznawczym stały się surowe i melancholijne krajobrazy wiejskie z sylwetkami samotnych postaci. Zamiast klasycznego przedstawiania natury, decydował się na tworzenie obrazów o głębokim ładunku emocjonalnym i filozoficznym, gdzie motywy przemijania, samotności oraz ulotnego czasu odgrywają kluczową rolę. Pod względem formalnym jego płótna cechują się przemyślaną kompozycją, niekiedy czerpiącą z estetyki dalekowschodniej, a także chłodną, zredukowaną paletą barw.
Przez dekady był związany z życiem artystycznym stolicy, prezentował swoje prace na licznych wystawach w kraju i poza jego granicami, m.in. w Holandii, Norwegii czy Niemczech, został także uhonorowany kilkoma nagrodami w tym im. Jana Cybisa i Polsko-Japońska Nagrodą im. Miyauchi.
