Paweł Pilarski urodził się w Raciborzu w 1889 roku. Był malarzem ukształtowanym przez tradycję europejskich akademii. Jego fascynacja światłem i kolorem oraz głębokie zainteresowanie impresjonizmem towarzyszyły mu już od wczesnego dzieciństwa, kiedy jako uczeń szkicował pejzaże z okolic rodzinnego Raciborza oraz Góry Świętej Anny.
Ukończył szkołę w Strzelcach Opolskich, a następnie wyjechał na studia do Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie, gdzie uzyskał klasyczne wykształcenie. To doświadczenia I wojny światowej odcisnęły jednak silne piętno na jego dorobku i doprowadziły do powstania cyklu rysunków wojennych. Kolejne zrywy narodowe sprawiły, że podczas powstań śląskich z wielkim zaangażowaniem dokumentował na swoich płótnach wydarzenia historyczne. Choć po wojnie na krótko powrócił do Raciborza, to już w 1926 roku ponownie przeniósł się do Berlina, gdzie objął stanowisko wykładowcy w Wyższej Szkole Sztuk Zdobniczych w Charlottenburgu. Kraj ten opuścił ostatecznie w 1940 roku, a po zakończeniu kolejnego globalnego konfliktu postanowił osiedlić się w Lądku-Zdroju. To właśnie tam, we własnej pracowni, stworzył stałą ekspozycję swoich dzieł, na którą składały się zarówno dawne kompozycje religijne, portrety, sceny o tematyce wojennej jak i pejzaże. W tym powojennym okresie chętnie dzielił się swoją sztuką z publicznością, regularnie prezentując prace na regionalnych wystawach w Kłodzku oraz Opolu.
