Wśród malowanych przez Lebensteina w późnych latach 60. i 70. ludzkich istot przeważają kobiety występne, kumulujące w sobie całe zło świata, Schopenhauerowskie „apokaliptyczne nierządnice” i potężne, archaiczne „Wielkie Matki” – pierwotne symbole płodności. Są one także upostaciowaniem wielkomiejskiego moralnego zepsucia, nieruchomo usadowione na krzesłach w przeszklonych wnętrzach przypominających klatki, jak w słynnym obrazie „Animals Sweety Bar” (1976). Z oferowanego obrazu emanuje zbliżona atmosfera, nastrój bezwładu i dekadencji. Wyobrażone w nim ciało nagiej kobiety – karykaturalnie zdeformowane – modelowane jest gęstą siatką kresek i białymi refleksami akcentującymi chropawą karnację. Wyłaniająca się z ciemnego tła, polatująca w abstrakcyjnej przestrzeni – niczym w obrazach Redona – twarz, to upostaciowanie lęku przed śmiercią i niebytem bądź kształt obsesyjnie nawracającego wspomnienia. Kompozycja stanowi kontynuację stworzonego przez artystę cyklu „carnet intime” (notatnik intymny), rozpoczętego na początku lat 60., zainspirowanego frywolnymi urokami paryskiej ulicy Rue Saint Denis.

Absolwent warszawskiej ASP (1948-54), należy do grupy najwybitniejszych polskich malarzy i rysowników. Przełomowym momentem w karierze artystycznej Lebensteina było otrzymanie w 1959 roku Grand Prix na I Międzynarodowym Biennale Młodych w Paryżu. Od tego momentu twórczość artysty weszła na wielkie międzynarodowe salony zdobywając sobie wielkie uznanie krytyków i publiczności, dzięki wydarzeniom takim jak indywidualna wystawa w paryskim Muzeum Sztuki Nowoczesnej w 1961 roku. Kolejne pokazy, w Amsterdamie, Nowym Jorku, Rzymie, Oslo czy Berlinie, tylko utwierdzały pozycję Lebensteina stawiając go w ścisłej czołówce światowego malarstwa. Jego twórczość jest trudna do zdefiniowania. Z jednej strony jawi się jako oryginalna odmiana malarstwa figuratywnego, z drugiej zaś przemawia bogatym językiem abstrakcyjnym, który bliski jest surrealizmowi. Obrazy Lebensteina to poetyckie transpozycje figury ludzkiej, ekspresyjne postaci zwierzęce, w których przebrzmiewa fascynacja reliktami archaicznych kultur.