Uczeń Wojciecha Gersona, absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu. Podczas studiów wielokrotnie nagradzany. Akademię ukończył w 1882 roku otrzymawszy tytuł „kłassnyj chudożnik” II stopnia przyznany za obraz „Chory książę Pożarskij przyjmuje moskiewskich posłów”. Po ukończeniu studiów wyjechał do Rzymu a następnie w 1883 roku wrócił do Warszawy gdzie wykładał rysunek i malarstwo. W 1892 założył w Warszawie prywatną szkołę malarską dla kobiet. W 1905 został profesorem Warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych, następnie dyrektorem tej uczelni od 1923. Przez wiele lat zajmował się malarstwem historycznym. Drugim, znacznie swobodniejszym polem wyrazu był dla niego pejzaż. Przez pewien czas malarz mieszkał w małej podwarszawskiej miejscowości Chrzęsne, gdzie siostra jego żony, Wincentyna Karska zapraszała do swojego dworku warszawskich artystów. Ich stałym gościem był m.in. Władysław Podkowiński. Niespełnione uczucie Podkowińskiego do żony artysty, Ewy Kotarbińskiej poznanej w Chrzęsnem nie tylko podzieliło twórców lecz również miało być pretekstem do powstania, a następnie próby zniszczenia obrazu Podkowińskiego „Szał uniesień”.
