Ten nieznany dotychczas i niereprodukowany portret autorstwa Weissa powstał w trakcie, albo też niedługo po powrocie z pierwszej podróży artysty do Paryża w roku 1897 i przed drugim jej etapem w roku 1899. Weiss zachwycony był wówczas tą europejską metropolią. W liście do rodziców pisał, że podziwia jej „piękność, powab, cynizm i wielkość”. Atmosfera miasta przenika do jego obrazów, wraz z blichtrem i namiętnościami nocnego życia metropolii, nastrojem smutku, dekadencji i zmierzchu kończącego się stulecia. Młody malarz szuka ostatecznego potwierdzenia swoich artystycznych wyborów. W oferowanym obrazie widoczne są wpływy luminizmu malarstwa Wyczółkowskiego, w którego klasie mistrzowskiej Weiss właśnie się znalazł, ale brzmią w nim jeszcze echa sztuki Jana Matejki i Maurycego Gottlieba. Zarazem obraz sytuuje się w kręgu sztuki nowej; poprzez swoją tematykę i ekspresję, dla których inspiracji trzeba już szukać w kręgu sztuki francuskiej. To już nie studium akademickie. To raczej kompozycja portretowa ukazująca fragment mrocznej egzystencji metropolii przełomu wieków i przynależącą do tego świata dziewczynę o prowokacyjnej, wulgarnej urodzie, uchwyconą podczas banalnej czynności upinania włosów. Obraz przywodzi na myśl naturalistyczne ujęcia kobiet z obrazów Steinlena lub Degasa. To jednocześnie przykład krystalizującego się wówczas w twórczości Weissa portretu ekspresjonistycznego, kiedy to artysta umieszcza ciemną sylwetę modela na emanującym rozproszone światło tle, skupiając uwagę na charakterystyce twarzy.

Artysta malarz. Ukończył gimnazjum we Lwowie a następnie przez rok był słuchaczem Wydziału Filozofii Na Uniwersytecie Jana Kazimierza. W latach 1887-1889 studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie. Przez źródła wymieniany jest jako uczeń Łuszczkiewicza, Szynalewskiego i Jabłońskiego. W 1893 roku otrzymał stypendium i wyjechał do Wiednia. Po powrocie do kraju był nauczycielem rysunku w Brodach i Jarosławiu. W 1898 roku wyjechał w półtoraroczną podróż do Włoch i Dalmacji, w 1908 roku osiadł w Zakopanem. Twórczość malarska Zefiryna Ćwiklińskiego to dzieła o treści symbolicznej, znajdujące się pod silnym wpływem spuścizny Władysława Podkowińskiego. Od około 1897 roku artysta zaczął interesować się pejzażem. Szczególnym bodźcem do kontynuowania studiów z natury stała się podróż na południe Europy. Od czasu osiedlenia się w Zakopanem stał się malarzem Tatr, malując przede wszystkim niewielkie pejzaże. Ćwikliński miał wystawy indywidualne w 1906 w Lwowie i w 1907 roku w Krakowie. Wystawiał w TZSP w Warszawie, w Londynie w 1907 i 1911 roku, w Kijowie w 1912, w Wiedniu i Budapeszcie 1915, w Chicago 1927. Był członkiem Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych i tam też miała miejsce wielka pośmiertna wystawa artysty w 1931 roku. Obrazy Ćwiklińskiego znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Narodowego w Krakowie oraz w Muzeum Śląskim we Wrocławiu.