Muzeum Narodowe Warszawa – Poznań – Kraków, Malarstwo polskie w kolekcji Ewy i Wojciecha Fibaków, 1992 
Muzeum Historyczne we Wrocławiu, Stary Ratusz, Polski Paryż. Od Michałowskiego do Lebensteina. Malarstwo polskie w kolekcji Wojciecha Fibaka, 3O.X – 31 .XII. 1998 
Muzeum Narodowe w Warszawie, Józef Pankiewicz życie i dzieło, Artyście w 140. rocznicę urodzin, 2006

Malarstwo polskie w kolekcji Ewy i Wojciecha Fibaków, Muzeum Narodowe, oprać. Wł. Jaworska, Warszawa – Poznań – Kraków 1992 (Katalog poz. i il. nlb. na s. 49)
Polski Paryż. Od Michałowskiego do Lebensteina. Malarstwo polskie w kolekcji Wojciecha Fibaka, Muzeum Historyczne we Wrocławiu, Stary Ratusz, 3O.X – 31 .XII. 1998 (Katalog poz. i il. nlb. na s. 37)
Józef Pankiewicz życie i dzieło, Artyście w 140. rocznicę urodzin, Muzeum Narodowe w Warszawie, Warszawa 2006, s. 173, poz. 431

„Sztuka Pankiewicza to sztuka dojrzała, sztuka pełna smaku i umiaru, sztuka pogodna, zmysłowa, apollińska, dająca wyłącznie doznania łagodne i harmonijne, sztuka pełna radości życia, radości koloru, radości farby” – te określenia, których autorem jest wybitny krytyk okresu międzywojennego Mieczysław Wallis, w pełni charakteryzują prezentowany Pejzaż z Cassis Józefa Pankiewicza. Józef Pankiewicz, wybitny malarz i grafik, profesor Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, wychowawca pokolenia polskich kolorystów, przez całe swoje artystyczne życie chłonął i przetwarzał nowe trendy sztuki światowej. Miał wielką zdolność zauważania ważnych nurtów sztuki europejskiej. Na początku był związany z warszawskim środowiskiem red a kej i „Wędrowca”, szczególnie z Aleksandrem Gierymskim, którego intelektualne podejście do zagadnień artystycznych i walka o czystą sztukę były mu bliskie. Później, wraz z Władysławem Podkowińskim, poznawał w Paryżu tajniki impresjonizmu, następnie przeszedł przez symbolizm, wpływy Cezanne’a i fauvistow, aby wreszcie poprzez przyjaźń z Pierre’em Bonnardem trwającą od 1908 r., dojść do koloryzmu. W latach dwudziestych, zgodnie z ogólną tendencją, zwrócił się do sztuki muzealnej i na jej regułach budował swój postimpresjonistyczny warsztat. Od 1925 r. mieszkał na stałe we Francji. Wakacje zwykle spędzał na południu, gdzie odnajdywał intensywne światło i kolor. W 1928 r. Pankiewiczowie wyjechali do Cassis, małego miasteczka na wybrzeżu morza Śródziemnego oddalonego o 10 km od Marsylii. Tam artysta namalował kilkanaście pejzaży, w których mistrzowsko oddał atmosferę południa – światło, kolor, temperaturę powietrza, morze, gaje oliwne i charakterystyczną dla tej krainy rzeźbę terenu z górą Couronne de Charlemagne – wszystkie kształty rozmyte w upalnym słońcu Południa. W roku powstania pejzaży z Cassis, ten 68-letni artysta będąc mistrzem dla wielu, wciąż uważał się za nowicjusza na drodze sztuki. Na bankiecie ku jego czci z okazji otrzymania Legii Honorowej w Paryżu mówi:„Blisko 40 lat mija, jak pierwszy raz przyjechałem do Paryża z zapasem entuzjazmu i pragnieniem poznania i zrozumienia sztuki. […] Po długim dopiero szukaniu i błądzeniu, dzięki doświadczeniu, dochodzi się do przekonania, że jest tylko jedna, najprostsza droga, ta która zaczyna się we wrażliwości, a prowadzi do świadomości. Tą drogą idąc, odkrywa się i autentyfikuje naturę: prawda istnieje tylko w sztuce! Tak, ale ten wielki rezultat osiągnąć się daje bardzo rzadko. Trzeba dużo talentu i wiele pracy zanim opanuje się środki do wypowiedzenia się szczerego, bezpośredniego, nieraz energii i sił, i talentu zabraknie. […] Przebyłem już długą drogę, lecz mam wrażenie, że dopiero na nią wkraczam i że cel wciąż daleki”.

Józef Pankiewicz w 1884 roku rozpoczął naukę w warszawskiej Klasie Rysunkowej pod kierunkiem Wojciech Gersona. W tym czasie zaprzyjaźnił się z Władysławem Podkowińskim, z którym wyjechał rok później na dalsze studia do Petersburga. W 1886 roku powrócił do Warszawy, gdzie otworzył swoją pierwszą pracownię. Pierwsze obrazy z tego okresu noszą silne wpływy malarstwa Aleksandra Gierymskiego, z którym Pankiewicz utrzymywał żywe kontakty. Nie bez znaczenia były też relacje z pozostałymi wielkimi twórcami pedagogami – Janem Stanisławskim, Leonem Wyczółkowskim i Stanisławem Witkiewiczem. W 1889 roku Pankiewicz wspólnie z Podkowińskim odbył pierwszą podróż do Paryża. Po powrocie skupił się na pracy – malował dużo, zwłaszcza portrety, a jego obrazy były chętnie kupowane. Wraz z poprawą sytuacji materialnej, Pankiewicz podejmował kolejne podróże. W okresie między 1894 a 1906 rokiem jego celem stały się Wiedeń, Włochy, Holandia, Anglia i Belgia oraz Francja. W roku 1906 osiadł w Krakowie, gdzie podjął pracę jako wykładowca na Akademii Sztuk Pięknych. W latach 1910-1912 uczył w prywatnej Szkole Sztuk Pięknych dla Kobiet Marii Niedzielskiej. Wakacje spędzał wraz z żoną we Francji, gdzie zaprzyjaźnił się z Pierrem Bonnardem i Paulem Signakiem. Wybuch I wojny światowej zastał Pankiewiczów w Pirenejach. Do 1919 roku przebywali w Barcelonie i Madrycie, by następnie osiąść w Paryżu. W 1923 roku powrócił do Krakowa, by ponownie objąć funkcję profesora na tamtejszej ASP. Był również pomysłodawcą i kierownikiem utworzonego w maju 1925 roku Oddziału Paryskiego ASP. Po wybuchu II wojny światowej wyjechał z Paryża z zamiarem osiedlenia się w prowansalskim miasteczku La Ciotat, znanym mu z wcześniejszych podróży. Zmarł w Marsylii w 1940 roku. Józef Pankiewicz wielokrotnie wystawiał w kraju, m.in. w TZSP, Salonie Aleksandra Krywulta, Salonie Czesława Garlińskiego i Abe Gutnajera, w Krakowie w TPSP. Ponadto we Lwowie, Lublinie i Wilnie oraz innych ośrodkach. W Paryżu jego prace można było oglądać na corocznym Salonie Jesiennym, Salonie Niezależnych oraz w licznych galeriach. Pankiewicz był laureatem medali na Wystawach Powszechnych (1889, 1900), m.in. w Paryżu, Berlinie, Wiedniu i Rzymie. Jego prace pokazywane były nie tylko w Europie. Pankiewicz znany był publiczności w Japonii i Stanach Zjednoczonych. W polskiej sztuce Pankiewicz zapisał się jako jedna z najbardziej znaczących postaci. Jego działalności twórcza i pedagogiczna miała wpływ na pokolenia najważniejszych twórców. Jako pierwszy polski impresjonista, Pankiewicz zasłynął kompozycjami tworzonymi zgodnie z duchem tego kierunku, skupiając się na problematyce koloru i faktury. Odszedłszy od impresjonizmu, malował pełne swobody i rozmachu pejzaże i martwe natury. Na początku lat 90. stworzył serię prac nawiązujących do symbolizmu spod znaku malarstwa monachijskiego i będących świadkiem wpływu Aleksandra Gierymskiego. W drugiej połowie lat 90. malował przede wszystkim cieszące się dużym uznaniem portrety. W tym samym czasie zajął się również twórczością graficzną, dla której inspiracji dostarczały mu liczne podróże, m.in. do Włoch. Począwszy od 1906 roku wakacyjne pobyty we Francji i kontakt z postimpresjonistami, fowistami i kubistami zainicjowały nowy rozdział w jego twórczości, który trwał do lat 20. Zwrócił się wówczas do sztuki klasycznej. Pozostając pod wielkim wpływem koloru, coraz większą wagę przykładał do waloru i kompozycji, osiągając mistrzostwo w jakości materii malarskiej.