Joachim Weingart urodził się w Galicji w 1875 roku, zginął w Auschwitz w 1942. Był polskim artystą malarzem pochodzenia żydowskiego, członkiem z tzw. Szkoły Paryskiej. Po ukończeniu gimnazjum we Lwowie rozpoczął 1912 roku naukę rysunku w Szkole Przemysłu Artystycznego w Weimarze. Po raz pierwszy wystawił swoje prace w tym samym roku w lwowskiej Szkole Rzemiosła Artystycznego. Dwa lata później wyjechał do Wiednia, gdzie uczęszczał do Akademii Sztuk Pięknych. Wsparcia materialnego udzielał wówczas młodemu artyście przemysłowiec i mecenas Carol Kratz, dzięki któremu w 1916 roku Weingart udał się do Berlina. W 1922 roku artysta poznał Zygmunta Menkesa i Alfreda Aberdama w pracowni rzeźbiarza Aleksandra Archipenki. We wrześniu 1923 roku odbyła się wystawa indywidualna prac Weingarta w siedzibie Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych we Lwowie. Z listów Zygmunta Menkesa dowiadujemy się, że w tym samym roku Weingart dołączył do niego w Paryżu. W stolicy Francji artysta odniósł sukces dzięki kupcowi René Gimpelowi. Wystawiał m.in. w La Rotonde razem z Aberdamem, Menkesem i Leonem Weissbergiem. Malarzy tych określa się mianem „Grupy Czterech”. Ich wspólna wystawa odbyła się w roku 1925 w galerii „Au Sacre du Printemps”, prowadzonej przez Jana Śliwińskiego. Po rozwodzie z żoną, córką francuskiego lekarza, Joachim Weingart popadł w depresję. Po wybuchu II wojny światowej, w przeciwieństwie do wielu artystów żydowskiego pochodzenia, nie opuścił Paryża. W 1942 roku został zatrzymany i internowany, a następnie wywieziony do obozu w Auschwitz. Joachim Weingart należał do młodszego pokolenia polskich twórców z kręgu École de Paris, reprezentującego nurt ekspresjonistyczny. Uczestniczył wielokrotnie w Paryskich Salonach Niezależnych. Pozostawił po sobie bogatą spuściznę – ekspresyjne martwe natury, pejzaże, akty i sceny we wnętrzach, często z postaciami kobiet. Rzadko podejmował tematykę żydowską. Jego obrazy są wąsko kadrowane, bogate kolorystycznie i o różnorodnej fakturze.
