…Reliefy te szeroko otwartymi oczami odwzajemniają nasze spojrzenie. Ich głębia znajduje się na powierzchni — nie opiera się na dystansie zrodzonym z perspektywy, lecz stworzyła ją głęboka tonacja drgań kolorów. Dźwięczne, niskie tony, jakby wiolonczeli czy kontrabasu, nadają reliefom Nowackiego nastrój molowy. To melancholijny ton kwitnienia późnego lata, gdzie intensywna, choć już złamana, kolorystyka astrów przekroczyła właśnie swój promienny zenit, lecz jednoczy w sobie raz jeszcze kolory roku i rozżarza je po raz ostatni, zanim nastający chłód wygasi i ten  żar…
(Prof.dr Hubertus Gaßner, Kunsthalle Hamburg  „Tańcząc na szczudłach” katalog wystawy galerii Pryzmat, Kraków.)

Andrzej Nowacki przekracza tradycyjne medium malarstwa tworząc op-artowskie reliefy trójwymiarowe, inspirowane konstruktywizmem i koloryzmem oraz efektem ich wzajemnych zależności. Pierwsza wystawa indywidualna artysty miała miejsce w Galerii „Pommersfelde” w Berlinie Zachodnim w 1987 roku. W 1992 roku w Galerii „Pryzmat” w Krakowie zorganizowano pierwszą wystawę artysty w Polsce. Od tamtej pory jego prace prezentowane są regularnie w wielu znanych światowych galeriach i muzeach. Wydarzeniem polskiego rynku sztuki stała się wspólna wystawa Wojciecha Fangora i Andrzeja Nowackiego „Widzieć jasno w zachwyceniu FANGOR/ NOWACKI” w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie (18 maja-26 czerwca 2011). Duet to nieprzypadkowy – Nowacki, jak i Fangor, zaliczany jest do spadkobierców XX-wiecznej awangardy tworzącej w nurcie abstrakcji geometrycznej. Podobnie jak u Fangora sztuka Nowackiego jest silnie zindywidualizowana i kładzie nacisk na interakcję dzieła z odbiorcą. Obu twórców łączą poszukiwania w zakresie energii koloru, granic przestrzeni obrazu i zależności między iluzją a płaszczyzną.

Andrzej Nowacki jest artystą kojarzonym z op-artem. Od 1988 roku w swojej sztuce posługuje się językiem geometrii, tworząc barwne reliefy. Jego charakterystyczne prace nie sposób przypisać komukolwiek innemu. Realizując kwadratowe kompozycje skonstruowane z rytmicznych trójwymiarowych linii, zaprasza widza do kreowania własnego doświadczenia wizualnego. Poszczególne listewki, pomalowane różnokolorową farbą, wywołują zmienne efekty w zależności od punktu obserwacji i naszego ruchu. Raz kompozycja może jawić się jako niebieska, a pod innym kątem będzie z kolei czerwona. Pełne doświadczenie wizualne uzyskamy przemieszczając się wzdłuż obrazu. Kolory zaczną wówczas wibrować, zmieniać się i odkrywać przed nami swoje nowe kolejne oblicza. Nowacki opanował niezwykłą umiejętność poruszenia statycznego reliefu i nadania mu iluzji ruchu. Sam artysta wypowiadał się o swoich pracach: „Podstawową wartością w mojej pracy twórczej jest kolor. (…) W dialogu z odbiorcą tworzy słowa języka nieświadomego, jest źródłem energii. (…) W czasie powstawania obrazu kombinacje kolorów i ich odcieni krystalizują się w strumieniu odczuwania emocji. Tonacje barw są kreowane wzruszeniem, działają bezpośrednio, bez barier myślowych, nie ma tu dystansu, kalkulacji i rozważań. Geometryczne ograniczenie barw na zrównoważonej płaszczyźnie kwadratu, rozdzielenie ich linią powoduje wewnętrzną wibrację i napięcia, wywołuje emocje, które są bardziej swobodne (…). Chwila, w której namalowany obraz zaczyna samodzielnie istnieć, szukając swojego miejsca w dialogu z odbiorcą, to moment najistotniejszy” (Nowacki A., Szepty barw, tekst autorski artysty). Kompozycje Nowackiego stanowią bezustanne źródło niespodzianek, odkryć i inspiracji. Posługując się językiem koloru, zapraszają do dialogu i kontemplacji – by choć na chwilę oderwać się od powszedniości życia i zatracić w wzruszających podszeptach barw.