Agata Bogacka w swoich pracach malarskich z pierwszych lat 2000. łączy syntetyczną, plakatową estetykę z angażującymi widza narracjami. Obrazy z tego okresu to portrety bliskich artystce osób – członków rodziny, przyjaciół i znajomych. Podstawą do wykonania ich malarskich wizerunków była fotografia, starannie wybrana spośród wielu ujęć. Następnie Bogacka redukowała postać do niezbędnego minimum. Efektem są obrazy, na których modele mają uproszczoną formę, obwiedzioną mocnym konturem i znajdującą się na neutralnym tle. Człowiek zostaje sprowadzony niemalże do znaku a obrazy nawiązują estetyką do sposobu obrazowania kultury popularnej. Po 2007 roku Bogacka odeszła od przedstawiań figuratywnych na rzecz abstrakcji. Niemniej to właśnie obrazy z pierwszej fazy twórczości, do których należy oferowana praca, przyniosły artystce największą rozpoznawalność. W 2003 roku w Centrum Sztuki Współczesnej odbyła się pierwsza indywidualna wystawa Bogackiej pt. „Ja krwawię!”, po której o artystce zrobiło się głośno. Jej obrazkowe felietony publikowane były na łamach nieistniejącego już bezpłatnego czasopisma kulturalnego „City Magazine”, współpracowała tez z „Wysokimi Obcasami”.
