Antonio Asis był argentyńskim artystą abstrakcyjnym i kinetycznym, uznawanym za jednego z kluczowych protagonistów latynoamerykańskiego nurtu kinetyzmu i op-artu. Edukację artystyczną rozpoczął w wieku 14 lat w Escuela de Bellas Artes w Buenos Aires, kontynuując ją do 1950 roku w Escuela Nacional de Bellas Artes Prilidiano Pueyrredón. W 1956 roku artysta przeniósł się do Paryża, gdzie szybko związał się z międzynarodowym środowiskiem awangardy. W stolicy Francji stał się przyjacielem i współpracownikiem pionierów nurtu, takich jak Jesús Rafael Soto, Victor Vasarely i Pol Bury, oraz współpracował z galerią Denise René, ośrodkiem kluczowym dla konsolidacji malarstwa optycznego. Asis jest najbardziej znany ze swoich ikonicznych prac z serii „interferencji”, w których z powodzeniem przełożył iluzję ruchu i dynamicznej wibracji chromatycznej na statyczne formaty. Jego charakterystyczny styl polegał na nakładaniu perforowanych metalowych płyt lub siatek na malowane geometrycznie powierzchnie, co tworzyło efekt optyczny polegający na tym, że powierzchnia wydawała się wibrować, gdy widz zmieniał pozycję. Artysta eksplorował zagadnienie ekspansywności barw i kształtów, dążąc do wywołania dynamiki w zetknięciu z percepcją odbiorcy. W 1971 roku Asis był współzałożycielem grupy Position, zrzeszającej argentyńskich artystów pracujących w Paryżu i zainteresowanych wibracjami światła. Jego prace były prezentowane na międzynarodowych wystawach, m.in. na Paryskim Biennale w 1967 roku.
