45. Władysław Hasior - Sztandar 11 - Lewy, 1971

  • Poprzedni

    Poprzednia praca

    Alfred Lenica
    - Lata kiedy byłem tu chłopcem,

  • Następny

    Następna praca

    Nikifor Krynicki
    - Cerkiew,

wszystkie obiekty

Opis obiektu

Moja plastyka jest propozycją alternatywną. Nie musi się widzowi podobać. Traktuję ją jako służbę
społeczną, a satysfakcję czerpię z polemik, żarliwych dyskusji, jakie wywołują. (…) Bo tu chodzi o ruch
wyobraźni, o ścieranie się poglądów – sam eksponat nie musi być arcydziełem – wystarczy, że jest
skuteczną płaszczyzną do ćwiczenia naszej wspólnoty wyobraźni.

Władysław Hasior (Myśli o sztuce, Nowy Sącz 1986, ss. 6-7)

Jeszcze w połowie lat 60. Hasior wymyślił nowy gatunek artystyczny – sztandary. Pomysł wziął się z kościelnego feretronu z jednej strony, a z drugiej – ze sztandaru wojennego. Artysta zwykł był też mawiać, że jego sztandary mają zawstydzać te uroczyste, z wyhaftowanymi hasłami i obietnicami, których realizacja zazwyczaj pozostawała w strefie pobożnych życzeń.

Sztandary Hasiora mają formę pionowej tkaniny o długości od półtora do ponad czterech metrów i szerokości przeciętnie około jednego metra. Górna część, zazwyczaj w formie zbliżonego do kwadratu obrazu, przedstawia „temat” sztandaru, dolna – to luźno zwisająca często w kilku warstwach tkanina, ozdobiona pasmanterią – wstążkami, koralikami, frędzlami. Typowym tematem jest symboliczny portret postaci: Jasnej Pani, Anioła Stróża, Anioła Zbuntowanego, Strażnika, Świętego Łotra, Księgowej, Noblisty Laureata, Przewodnika, Błękitnego Anioła itd. Czasem sztandary poświęcone są motywom bardziej abstrakcyjnym: Sztandar Polski, Sztandar Pracy, Sztandar Ofiarny, Sztandar Robaczywy, Sztandar Antykryzysowy, Błękitnej Nadziei, Czarnego Blasku, Ekstazy itd. Wzniosłość miesza się tu z prozaiczną codziennością, patos z kpiną.

Do wykonania swych prac artysta sięga po przeróżne techniki. Najprostsza to aplikacja –  wycięte z różnych materiałów formy naszyte zostały na tkaninę stanowiącą podłoże, a następnie ozdobione guzikami, fantazyjną pasmanterią, frędzelkami, pomponikami czy koralikami. Ważne jest zróżnicowanie materii – aksamitu, połyskliwego pluszu, prążkowanego sztruksu, gładkiego atłasu, matowego adamaszku, miękkiej flaneli, śliskiego jedwabiu lub też zwiewnego, przezroczystego szyfonu.

Nierzadko Hasior wklejał do sztandarów twarze z plakatów (np. malarza Tadeusza Brzozowskiego, piosenkarki Ewy Demarczyk) czy reprodukcji obrazów (np. Matki Boskiej Częstochowskiej, Madonny z Krużlowej). Niekiedy używał masek z papier-maché, cząstek zwierzęcych i drewnianych głów. Uzupełniał ponadto prace drewnianymi, malowanymi ptaszkami, konikami, lusterkami oraz plastikowymi kwiatami. Często element centralny sztandaru ustawiony jest na drewnianej, prostokątnej lub półkolistej półeczce, oklejonej ozdobną taśmą z frędzelkami lub pomponikami.

Sztandary Hasiora miały przeznaczenie dwojakie – by wisieć spokojnie we wnętrzu muzeum czy galerii albo też uczestniczyć w procesji czy pochodzie. Artysta zorganizował kilka takich wydarzeń z udziałem swoich sztandarów np. w Zakopanem oraz z okazji dorocznego Święta Kwitnącej Jabłoni w Łącku nad Dunajcem (1973). Sztandary nieśli strażacy w odświętnych mundurach. Strażacki mundur przywdział też sam artysta. W 1979 roku Hasior zorganizował w Drawsku Pomorskim efemeryczną akcję Płonące sztandary”,z użyciem ognia. Specjalnym wykorzystaniem motywu sztandaru była też kompozycja plenerowa „Żarliwe Sztandary”, zaprojektowana przez Hasiora w 1992 roku na święto 700-lecia Nowego Sącza. Znacznie uproszczone formy – pionowe, prostokątne tkaniny z naszytymi emblematami przypominającymi znaki heraldyczne, zostały zawieszone na wysokich kijach i zaopatrzone u góry w rynienki wypełnione płynnym paliwem, które zapłonęło w kulminacyjnym momencie uroczystości. Poza tym szczególnym przypadkiem, forma sztandarów pozostała w zasadzie nie zmieniona przez cały okres życia artysty, inna była tylko ich tematyka i tworzywo. Sztandary Hasiora odzwierciedlały zmieniające się czasy, tkaniny naturalne coraz częściej artysta zastępował sztucznymi.

Proweniencja

Przemyśl, kolekcja prywatna
Desa Unicum, aukcja 28.05.2015, poz. 51
Rempex, aukcja 08.03.2006, poz. 243

Biogram artysty

Naukę rozpoczął w 1947 roku w Państwowym Liceum Technik Plastycznych w Zakopanym, pod kierunkiem profesora Antoniego Kenara aby następnie w latach 1952-1958 studiować na warszawskiej ASP pod kierunkiem profesora Mariana Wnuka. W czasie pobytu we Francji w latach 50tych studiował w paryskiej pracowni rzeźbiarza Ossipa Zadkine'a. Od 1957 roku wystawiał indywidualnie oraz brał udział w wystawach zbiorowych w kraju i za granicą, m.in. w: Paryżu, Rzymie, Sztokholmie, Oslo, Wiedniu, Wenecji, Brukseli. Twórczość Hasiora z jednej strony nawiązuje do surrealizmu, rzeźby abstrakcyjnej, nowego realizmu, z drugiej zaś odnosi się do rzemiosła ludowego. Wielokrotnie w swych kompozycjach artysta wykorzystywał przedmioty codzienne. Uznawany jest za prekursora sztuki polskiego asamblażu. Artysta uważał, że nie zawsze da się przedstawić niektóre problemy, tematy przy pomocy jednego konkretnego materiału – stąd konieczność szukania alternatywnych rozwiązań. Wybór materiałów też nie był dziełem przypadku – każdy element asamblażu miał swoje znaczenie. Używam materiałów, które coś znaczą. Każdy przedmiot ma swój sens, a złożone dają aforyzm. Aforyzm jest bardzo podobny do prawdy, ale nie jest samą prawdą. Działalność artystyczną uważam za prowokację: intelektualną, twórczą – mówił Hasior (cyt. za: Magiczny Świat Władysława Hasiora, katalog wystawy w MDK, Mińsk Mazowiecki, 2013). Kompozycje Hasiora nie tylko były nośnikiem ironii i drwiny ze współczesnych artyście realiów. Niosły też zawsze jakąś treść odwołując się do symboliki i mitologii.

Prace Władysława Hasiora znajdują się w muzeach krajowych w Krakowie, Warszawie, Łodzi, Poznaniu, Szczecinie, Wrocławiu, Bydgoszczy, Lublinie, Nowym Sączu, Zakopanem oraz w muzeach zagranicznych: w Helsinkach, Paryżu, Sztokholmie, Oslo, Sao Paulo, Rzymie, Mediolanie, Edynburgu, Bochun, Duisburgu, Amsterdamie, a także w bardzo licznych zbiorach prywatnych.

Wkroczył do sztuki w sposób powszechnie zwracający uwagę, stając się artystą „kultowym” dla pokolenia lat 60. i 70. Jego twórczość szokowała i zachwycała, wzbudzała skrajne emocje i oceny, swoją kontrowersyjną postawą zmuszał do stawiania pytań o istotę sztuki, swobodę wyboru języka artystycznego. Jako jeden z niewielu artystów tamtych czasów zyskał popularność bliską tej, jaką miewają gwiazdy ekranu czy estrady. – Ewa Gorządek o Władysławie Hasiorze

Nr katalogowy: 45

Władysław Hasior (1928 - 1999)
Sztandar 11 - Lewy, 1971


asamblaż / 210 x 170 cm
sygn. i opisany na odwociu: SZTANDAR / 11 LEWY oraz HasiorW 71


Estymacja:
90 000 - 120 000 zł ●
19 149 - 25 532 EUR
19 651 - 26 201 USD

Aukcja Dzieł Sztuki 13 grudnia 2022

wtorek, 13 grudnia 2022, o godz. 19.00
Dom Aukcyjny Polswiss Art
ul. Wiejska 20, Warszawa

wystawa przedaukcyjna:
25 listopada - 13 grudnia 2022 r.
Galeria Domu Aukcyjnego
ul. Wiejska 20, Warszawa

Wystawa czynna:
pn. – pt.: 11.00 – 18.00

sob.: 11.00 – 15.00

Skontaktuj się z nami, aby licytować na aukcji:
+48 (22) 62 81 367
galeria@polswissart.pl

Licytuj online

ZLECENIE LICYTACJI

Zapytaj o obiekt   

Newsletter

Zapisując się na newsletter Domu Aukcyjnego Polswiss Art otrzymujesz: