62. Franciszek Starowieyski - Głowa pewnego angielskiego aktora, 1979

  • Poprzedni

    Poprzednia praca

    Edward Dwurnik
    - Praga, 2008,

  • Następny

    Następna praca

    Bronisław Kierzkowski
    - KF 44, 1976,

wszystkie obiekty

Opis obiektu

sygn. u dołu:monogram wiązany /N.1679.Y. Nie wiem, czy mi się nie myli czasami rozmiar z wielkością. Moim zdaniem, we współczesnym świecie nie ma miejsca na miniaturki. Znacznie bardziej niż w sztuce tradycyjnej potrzebny jest wielki gest indywidualny. Ludzie są ciekawi, jaką duszę ma drugi człowiek, a tego nie da się wyrazić w małym formacie. (Franciszek Starowieyski w wywiadzie przeprowadzonym przez Elżbietę Dzikowską, „Artyści mówią. Wywiady z mistrzami grafiki”, wyd. Rosikon Press 2011)  Malarz, grafik, scenograf, profesor Europejskiej Akademii Sztuki, autor plakatów, ilustracji, opracowań graficznych książek oraz obrazów. Pomysłodawca ponad 30 Teatrów Rysowania polegających na tworzeniu dzieł w obecności widzów – był w nich malarzem aktorem. Przygotowywał inscenizacje teatralne (m.in. do „Ubu króla” dla Teatru Wielkiego w Łodzi).  Franciszek Starowieyski to jeden z najwybitniejszych przedstawicieli polskiej szkoły plakatu. Jego prace opierają się na bogatej ornamentacji, charakteryzuje je indywidualny, zaczerpnięty z barokowej estetyki system znaków. Artysta stworzył oryginalny surrealistyczno-groteskowy styl wypowiedzi plastycznej. Jego twórczość cechuje rozmach, fantazja, zmysłowość, fascynacja ciałem kobiecym o „rubensowskich” kształtach. Od widocznego zamiłowania do fantastyki, skłonności do makabry, zainteresowania anatomią aż po rodzaj stosowanego światłocienia czy dynamiki kompozycji – Starowieyski czerpie pełnymi garściami ze spuścizny malarstwa siedemnastowiecznych mistrzów. Artysta opatrywał swoje prace stylizowanymi na XVII – wieczną niemiecką kaligrafię komentarzami, a tytuły prac zapisane ozdobną literą stanowią integralną część jego dzieł. Począwszy od 1970 roku artysta antydatował swoje prace o 300 lat – twierdząc, że oddaje to jego stan ducha i umysłu. Starowieyski uczestniczył w ponad 200 wystawach w kraju i za granicą, m. innymi w: Austrii, Belgii, Francji, Holandii, Kanadzie, Niemczech, Szwajcarii, USA, we Włoszech. Był pierwszym Polakiem, który miał indywidualną wystawę w Museum of Modern Art w Nowym Jorku (1985).

Biogram artysty

Odkąd pamiętam, zawsze moim językiem był rysunek. Najlepiej wyraża moje myśli.

– Franciszek Starowieyski

 

Franciszek Andrzej Bobola Starowieyski był ekscentrycznym, inteligentnym i barwnym artystą, w panoramie polskiej sztuki postacią zupełnie oryginalną. Wywodzący się z rodu o szlacheckich korzeniach, studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod patronatem Wojciecha Weissa, a następnie przeniósł się do Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie obronił dyplom w pracowni Michała Byliny.

Popularność zyskał w latach 60. serią plakatów teatralnych i filmowych. Zajmował się malarstwem, plakatem, grafiką użytkową, scenografią teatralną i telewizyjną. Był twórcą tzw. teatru rysowania. Jego malarstwo cechowały fascynacja ciałem kobiecym o rubensowskich kształtach, zmysłowość oraz refleksja nad przemijaniem i śmiercią. Wielokrotnie wystawiał w galeriach i muzeach w Polsce oraz Austrii, Belgii, Francji, Holandii, w Kanadzie, Szwajcarii, USA, we Włoszech i in. Był laureatem wielu nagród, m.in.: Grand Prix na Biennale Sztuki Współczesnej w Sao Paulo (1973), Grand Prix za plakat filmowy na festiwalu w Cannes (1974), Grand Prix na Międzynarodowym Festiwalu w Paryżu (1975), Annual Key Award gazety „Hollywood Reporter” (1975-1976), nagrody na Międzynarodowym Biennale Plakatu w Warszawie i na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Chicago (1979-1982). Do niewątpliwych sukcesów Starowieyskiego należy indywidualna wystawa jego plakatu w nowojorskim MoMA w 1985 roku. Czesław Czapliński wspominał, jak plakaty Starowieyskiego obserwował z otwartymi ustami dyrektor MoMA Richard D. Oldenburg, „który niejednego wybitnego artystę widział, w czasie ponad 20 lat dyrektorowania (1972-1995). Był Starowieyskim zauroczony na wernisażu, który odbył się 11 kwietnia 1985 roku. To jedyna indywidualna wystawa malarza polskiego w MoMA.”

Starowieyski odnajdywał się także w wielu innych dziedzinach sztuki. Współpracował przy tworzeniu ponad 20 spektakli Teatru Rysowania, specjalnego wydarzenia, w trakcie którego malował przed publicznością, często w towarzystwie nagich modelek. Był także kolekcjonerem sztuki, głównie XVII-wiecznej. Czesław Czapliński mówił, że pracownia Starowieyskiego wyglądała jak muzeum, wszędzie stylowe meble, zegary, biała broń: „...Pracuję systematycznie 6-8 godzin dziennie — mówił Starowieyski — później oczy są już tak zmęczone, że nie można już więcej, a ja jestem człowiekiem bardzo aktywnym, więc muszę coś robić – i dlatego zajmuje się kolekcjonerstwem”. W wielu pracach artysty widać ową fascynację przeszłością, tłumaczącą się przede wszystkim poprzez zainteresowanie barokiem i to nie tylko przy przedstawianiu kobiecych ciał o wyraźnie rubensowskich kształtach.

Artysta zadziwiał rysunkową formą o kaligraficznej precyzji kreski, za pomocą której budował osobliwe wizje o surrealistycznej poetyce, łącząc na zasadzie groteski i metaforycznych znaczeń zupełnie odrębne, obce sobie motywy. Owo upodobanie do kaligrafii, rozmiłowanie w fantastyce, skłonności do makabry i zainteresowanie anatomią, jak również rodzaj światłocienia, modelunku czy dynamika kompozycji wyrasta korzeniami z tradycji XVII wieku. Do tego stopnia był zachwycony tą epoką, że od lat 70. antydatował swoje prace o 300 lat wstecz. Twierdził nawet, że przez niego przemawia duch żyjącego w XVII wieku przodka. Można by dopatrywać się w tym tęsknoty za czasami polski szlacheckiej, jednak Starowieyski nie szczycił się swoim pochodzeniem, a czasem wręcz z niego kpił. Jego prace są bezpośrednie, ekscentryczne, a zarazem szczere. Artysta nie stronił od erotyków oraz treści, które można by uznać za wulgarne czy gorszące, ponieważ uważał, że widz chce być obrażony i zszokowany. W wielu rozmowach Starowieyski podkreślał, że „przypisują mi horror, okrucieństwo, jakieś demoniczne ekspresje, magię, kabałę i masochizm. Nie znoszę tych okrucieństw, nie lubię też wszystkich tych przypisywań. Moi ludzie są zawsze klasyczni i doskonali, jak z Rafaela, wszyscy moi ludzie mają wzniosłe marzenia, godne ruchy. W ogóle marzę o sztuce doskonałej i idealnej”.

Nr katalogowy: 62

Franciszek Starowieyski (1930 - 2009)
Głowa pewnego angielskiego aktora, 1979


pastel, papier / 226 x 141 cm w swietle oprawy


Cena wywoławcza:
35 000 zł
8 455 EUR
8 975 USD

Estymacja:
50 000 - 70 000 zł
12 078 - 16 909 EUR
12 821 - 17 949 USD

Cena sprzedaży:
40 000 zł
9 662 EUR
10 257 USD

AUKCJA DZIEŁ SZTUKI

11 marca 2015 r.
ul. Wiejska 20

Zapytaj o obiekt   

Newsletter

Zapisując się na newsletter Domu Aukcyjnego Polswiss Art otrzymujesz: