Sztuka Antoniego Fałata jest śmiałym połączeniem dwóch różnych konwencji. Charakterystyczna stylistyka starych fotografii łączy się tu ze współczesną estetyką ekspresyjnego malarstwa, tworząc aurę tajemnicy i niepokoju, którą trudno zapomnieć. Artysta urodził się w 1942 roku w Warszawie. Swoją edukację plastyczną rozpoczął w tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych, w pracowni Aleksandra Kobzdeja. Dyplom obronił z wyróżnieniem. Po studiach, w latach 70., współzałożył grupę Aut Pictura Aut Nihil czyli „albo malarstwo albo nic”. Uczestniczył też w artystycznym ruchu „O poprawę”, którego celem było usprawnienie społecznego odbioru sztuki oraz relacji między artystami a krytykami i mecenasami. Fałat jest także inicjatorem Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie, pierwszej w Polsce prywatnej wyższej szkoły sztuk pięknych, która działała w latach 1992-2015. Twórczość artysty zdefiniować można jako połączenie nowej figuracji z fotorealizmem. W centrum jego zainteresowania znajduje się człowiek. „W nierealnym pejzażu, w dziwnych przestrzeniach oraz tajemniczych wnętrzach obrazów Antoniego Fałata jawią się ludzie należący do innego, nieznanego świata” (Kudelski J. R., Antoni Fałat – wystawa malarstwa w Galerii PINXIT, relacja portalu Artinfo, 2004). Maluje przypominające marzenia senne sceny, chwytając jakby momenty z życia codziennego. Jego inspiracje płyną ze starych fotografii, które potrafi umiejętnie przetworzyć kreując własną wizję malarską. Operuje płaską plamą barwną, korzystając z ciemnej palety z dominacją czerni, szarości i bieli, którą ożywia mocnymi akcentami niebieskiego, czerwieni czy żółci. Formy ujmuje na granicy realizmu i deformacji, syntetyzując modelunek i wyostrzając linie światłocieniem. Jego obrazy znajdują się w zbiorach polskich, m.in. w Galerii Zachęta, Muzeum Narodowym w Warszawie, Krakowie i Gdańsku, a także w kolekcjach zagranicznych takich jak Muzeum w Gandawie, Muzeum Puszkina oraz Instytut Sztuki w Moskwie.
