Własność artysty.

Safjan P., Ryszard Piotrowski, wyd. Fundacja Fundacja Wasowskich, Warszawa 2022, s. 10 (detal).

Ryszard Piotrowski tworzy rzeźby w marmurze, drewnie, metalu oraz ceramice, konsekwentnie powracając do figury ludzkiej jako głównego tematu swojej twórczości. Fascynują go klasyczne kanony piękna i ciało ludzkie inspirowane dawną rzeźbą, w której rozwój ducha szedł w parze z dbałością o formę fizyczną. W centrum jego zainteresowania leży intensywność emocji, bliskość i zmysłowość – to, co w człowieku najbardziej nieuchwytne, a zarazem najbardziej uniwersalne. Sam artysta mówi: „Moimi drogowskazami i źródłami inspiracji jest delikatność i zmysłowość. Nie podążam ślepo za powszechnie modnym minimalizmem, zimną abstrakcją i obojętnością emocjonalną” (R. Piotrowski, oficjalna strona artysty). Słowa te doskonale oddają charakter jego prac, w których forma nigdy nie jest celem samym w sobie, lecz środkiem do wyrażenia czegoś głęboko ludzkiego. W swoich marmurowych dziełach artysta często uchwyca bliskość kochanków. Nie bez powodu wybiera do tego marmur karraryjski, który – jak sam twierdzi – „łagodzi krawędzie i nadaje rzeźbom wyrazisty kolor”. W prezentowanej rzeźbie „Czułość” dwa ciała, mężczyzny i kobiety, splatają się w uścisku, tworząc razem niepodzielną formę. W swojej miłości stają się jednością. Nie ukazując nam całego konturu dwojga ciał, artysta kieruje naszą uwagę ku poszczególnym gestom: ramieniu kobiety owiniętym wokół szyi mężczyzny, łukowi jego pleców pochylonych ku niej, dłoni spoczywającej na jej barku i niemal przyciągającej ją do siebie. Poprzez te ludzkie gesty rzeźba przenosi nas w zupełnie inne miejsce: pełne ciepła, w którym czas zatrzymuje się, zamrożony intensywnością bliskości dwojga ludzi. To niezwykle rzadkie by w zimnym marmurze wyrzeźbić nie tylko formę, lecz uczucie. Uczucie, które rezonuje w każdym z nas.

Ryszard Piotrowski jest absolwentem Akademii sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie studiował na Wydziale Rzeźby w latach 1971-76. Studia zakończył dyplomem z wyróżnieniem, był również laureatem nagrody Ministra Kultury i Sztuki dla najlepszych studentów szkół artystycznych. Od 1976 do 1981 roku pełnił funkcję asystenta na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w Pracowni Rzeźby prof. Jana Bohdana Chmielewskiego. W tym czasie pracował głównie nad rozwiązaniami przestrzennymi land art z architektami prof. Pinińskim i prof. Zabłockim. W 1979 roku grupa wzięła udział w międzynarodowym konkursie na projekt centrum rozrywki na Gocławiu. Wybuch stanu wojennego przemodelował kierunek twórczych zainteresowań Piotrowskiego. Od tej pory poświęcił się głównie pracy w srebrze, tworząc małe formy rzeźbiarskie i użytkowe. Rozpoczął współpracę z galeriami PN, Art, Zapiecek, zaczął również brać udział w licznych wystawach w kraju i za granicą. W pracy nad rzeźbami w srebrze stosował tradycyjną technikę repusu. Rok 1989 zaznaczył się powrotem do twórczości czysto rzeźbiarskiej – form wykonywanych w kamieniu, drewnie, ceramice i brązie. Artysta realizuje rzeźby kameralne, jak i plenerowe. Ważnym elementem wypowiedzi pozostaje dla niego rysunek. Na stałe współpracuje z galeriami w Warszawie, Krakowie, Paryżu, Eindhoven, Arnhem i Berlinie, do tej pory brał udział w plenerach i spotkaniach artystycznych: Toranto (Włochy), Volgré (Francja) oraz festiwalu w Edynburgu.