Waldemar Rösler był jednym z najbardziej obiecujących przedstawicieli niemieckiego impresjonizmu i wczesnego ekspresjonizmu, którego karierę przerwała przedwczesna śmierć na froncie I wojny światowej. Urodził się w Striesen w Prusach Wschodnich, a edukację artystyczną rozpoczął w 1896 roku w Akademii Sztuk Pięknych w Królewcu pod kierunkiem Maxa Schmidta, Emila Neide i Ludwiga Dettmanna, u którego zdał dyplom. Kluczowym momentem w jego biografii było przeniesienie się w 1905 roku do Berlina, gdzie szybko zyskał uznanie w kręgach tamtejszej awangardy. Został członkiem Berlińskiej Secesji (Berliner Secession), a w 1911 roku, po odejściu Maxa Liebermanna, powołano go do zarządu stowarzyszenia, co świadczyło o jego wysokiej pozycji w hierarchii artystycznej miasta. Mimo rozwijającej się kariery i licznych wystaw u boku takich twórców jak Max Beckmann czy Theo von Brockhusen (z którymi łączyła go serdeczna przyjaźń), jego życie zakończyło się tragicznie samobójstwem popełnionym w 1916 roku w Avelghem, podczas pełnienia służby wojskowej. W warstwie artystycznej twórczość Röslera stanowi fascynujące studium przejścia od zdyscyplinowanego impresjonizmu ku ekspresyjnej deformacji i silnemu ładunkowi emocjonalnemu. Początkowo skupiał się na malarstwie pejzażowym, w którym dominowały widoki Berlina i jego okolic – wybrzeża Bałtyku czy podmiejskich ogrodów. Jego styl ewoluował od jasnej, świetlistej palety w stronę kompozycji o mroczniejszym kolorycie i gęstej, niemal rzeźbiarskiej fakturze nakładanej impastowo farby. Inspiracje czerpał z dzieł van Gogha oraz Cézanne’a, co objawiało się w dynamicznym prowadzeniu pędzla i podkreślaniu konstrukcji obrazu. Obok pejzaży, istotne miejsce w jego dorobku zajmowały martwe natury oraz intymne portrety bliskich, w tym żony – artystki Edy Rösler. Prace malarza cechuje melancholijny nastrój i subiektywne postrzeganie natury, która w jego ujęciu stawała się polem dla projekcji wewnętrznych niepokojów. Choć jego spuścizna nie jest obszerna, uznaje się go za postać łączącą tradycję berlińskiego malarstwa plenerowego z nowoczesnym językiem wyrazu, który zdefiniował niemiecką sztukę początku XX wieku.
