Henryk Musiałowicz jest artystą osobnym, a jego twórczość wymyka się wszelkim próbom klasyfikacji. Nie sposób przypisać go do kierunków, które kształtowały polską sztukę powojenną. Studiował początkowo w Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Poznaniu (1932-1936), a następnie w warszawskiej ASP, pod kierunkiem Felicjana Szczęsnego Kowarskiego i Leonarda Pękalskiego. Tam też uzyskał dyplom, już po wojnie, w 1948 roku. Domeną jego działalności artystycznej stało się malarstwo sztalugowe i grafika.
„Ten warszawski artysta ma niezwykle osobistą wizję świata. Tworzy portrety i kompozycje o wstrząsającej i tragicznej wymowie, o wyjątkowej sile oddziaływania. To malarstwo nie tylko wzrusza lecz także zmusza do przemyśleń wielu fundamentalnych prawd” – tak o Henryku Musiałowiczu pisała „Gazzette de Lausanne” w 1963 roku (cyt. za: Henryk Musiałowicz [katalog wystawy], wyd. Ministerstwo Kultury i Sztuki/ ZPAP/ CBWA, Warszawa 1979). W istocie, największy wpływ na ukształtowanie się twórczości artysty miały jego przeżycia wojenne. Pierwsze prace, utrzymane jeszcze w duchu koloryzmu, poświęcił tym właśnie doświadczeniom. Momentem zwrotnym stała się podróż do Holandii w 1956 roku, w wyniku której Musiałowicz powrócił do rysunku. Pod koniec lat 50. powstały cykle prac, które szybko zostały dostrzeżone przez krytykę. Doceniono je za oryginalną formę, ekspresję i emocje. Wśród nich wybijała się seria „Portrety z wyobraźni” (1957-1962).
W latach 50. twórczość Musiałowicza nabrała ostatecznego kształtu. Centralną jej częścią stała się figura ludzka lub zwierzęca – umieszczana na osi centralnej kompozycji, pełniąca rolę metaforycznego znaku. Artysta stosował barwy mocne i pełne, dopełniając bogatą, niemalże reliefową fakturę prac. Jego obrazy są bardzo dekoracyjne, tchną bizantyjskim przepychem. W latach 70. Musiałowicz tworzy cykle odwołujące się do świata przyrody. Dominują w nich ciemne barwy. Od lat 80. zaczynają pojawiać się obiekty przestrzenne, przede wszystkim z drewna polichromowanego, przypominające archaiczne totemy.
Henryk Musiałowicz był wielokrotnie nagradzany. Uczestniczył w blisko 250 wystawach zbiorowych oraz ma na swoim koncie ponad 100 wystaw indywidualnych, zarówno w kraju jak i za granicą. Jego prace można było oglądać w Genewie, Paryżu, Nowym Jorku, Rzymie i Toronto.
