Adam Bunsch był malarzem, dramatopisarzem i pedagogiem. Studiował w Wiedniu i w Krakowie na Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Józefa Mehoffera. Jednocześnie podjął studia na wydziale filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1915-1918 służył w armii austriackiej a po 1918 w Wojsku Polskim. W latach 1921-1939 uczył w Państwowej Szkole Przemysłowej w Bielsku. Do wybuchu II wojny światowej pozostawał tez aktywny jako twórca, zajmując się malarstwem, grafiką i witrażem oraz dramatopisarstwem. Brał udział w wystawach TPSP w Krakowie, w ogólnopolskich wystawach w „Zachęcie”, należał do „Grupy Dziesięciu”. W 1939 roku brał udział w kampanii wrześniowej. Przez Węgry i Francję dostał się do Wielkiej Brytanii gdzie dołączył do Brygady Kawalerii Pancernej gen. S. Maczka. W 1945 zdemobilizowany powrócił do Krakowa. Malarstwo Adama Bunscha początkowo pozostawało w kręgu symbolizmu i Młodej Polski. W późniejszych obrazach widoczne jest zwiększone ciążenie ku realizmowi, przejawiające się przede wszystkim w kompozycjach portretowych i tych nawiązujących do przeżyć wojennych. Po 1945 roku jego działalność zdominowała sztuka sakralna, sporadycznie pojawiały się akwarele i obrazy olejne o tematyce pejzażowej. Przekrój dorobku Adama Bunscha zaprezentowano na wystawie Adam Bunsch w warszawskiej „Zachęcie” w 1963 roku. W roku 1987 odbyła się wystawa retrospektywna w Muzeum Okręgowym w Lublinie, a najpełniejszą prezentacją jego twórczości była wystawa pt. Adam Bunsch 1896–1969 zorganizowana przez Muzea: Okręgowe w Bielsku-Białej, Diecezjalne oraz Śląskie w Katowicach w 1992 roku.
