Poznań, kolekcja prywatna

Kraków, Galeria Krzysztofory, VII Wystawa Grupy Krakowskiej, lipiec – sierpień 1987.

Twórczość Marka Piaseckiego obejmowała szerokie spektrum gatunków i technik, jakimi posługiwał się artysta. Obok klasycznej fotografii, kolaży i asamblaży od drugiej połowy lat 50. Piasecki tworzył subtelne i delikatne miniatury, czyli malarstwo z elementami techniki heliograficznej, kolażu i reliefu. W 1957 reaktywowała się II Grupa Krakowska, której zainteresowania obejmowały surrealizm, taszyzm, informel, malarstwo materii i szeroko pojęty przedmiot. W ramach tego ugrupowania Piasecki rozpoczął prace nad pierwszymi miniaturami. Były to obiekty abstrakcyjne, które dawały artyście pole do swobodnego eksperymentowania z materią. W ramach tych eksperymentów Piasecki łączył objet trouvé z działaniami z obszaru fotografii wykorzystując światło i chemię do uzyskania malarskiego efektu. Abstrakcyjne miniatury wykorzystujące technikę heliografii odznaczały się swobodnymi plamami i gradacją barw od bieli przez szarość po intensywną czerń a efekty wizualne przypominały rozlaną ciecz lub nadpaloną materię. Czyniło to z nich interesujący przykład twórczej recepcji informelu i malarstwa materii w medium fotografii. Z drugiej strony stanowiły kontemplację przedmiotu odnalezionego, co zbliżało twórczość Piaseckiego do dadaizmu i konceptualizmu, co znalazło swoje pełne rozwinięcie w kolażach i asamblażach z lat 60.

Marek Piasecki był twórcą posługującym się fotografią, rzeźbą, instalacją, asamblażem i malarstwem. Dzieciństwo spędził w Warszawie, w latach 1945-1967 mieszkał w Krakowie a następnie w Lund w Szwecji. Doświadczeniem decydującym o wyborze ścieżki artystycznej stała się dla Piaseckiego I Wystawa Sztuki Nowoczesnej w krakowskim Pałacu Sztuki (1948/1949). W tym samym czasie wszedł w kontakt z środowiskiem Grupy Krakowskiej. W 1952 roku rozpoczął studia z historii sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Aresztowany w wyniku represji politycznych i skazany na sześć lat więzienia wyszedł na wolność pod koniec 1953 roku ze względu na zły stan zdrowia. W okresie rekonwalescencji zajmował się przede wszystkim fotografią i szeroko pojętym kolekcjonerstwem, które uczyniło z jego mieszkania rodzaj dzieła-habitatu, miejsce często odwiedzane przez krakowskie środowisko artystyczne. Bywając w Warszawie wszedł w kontakt z towarzystwem skupionym wokół Henryka Stażewskiego i Marii Ewy Łunkiewicz-Rogoyskiej. Eksperymenty z fotografią powiodły Piaseckiego w kierunku technik heliograficznych, a z lat 1955-1959 pochodzą tzw. miniatury czyli niewielkie kompozycje łączące malarstwo z elementami fotografii, kolażu i reliefu, umieszczane w grubych ramkach za szkłem. W kolejnych latach tworzył konstrukcje przestrzenne – gablotki, w których umieszczał rozmaite przedmioty, m.in. lalki i ich fragmenty. W 1957 roku Piasecki ostatecznie porzucił studia i poświęcił się własnej twórczości. W tym samym roku uczestniczył w II Wystawie Sztuki Nowoczesnej. Został tez członkiem II Grupy Krakowskiej. W 1959 roku miała miejsce pierwsza wystawa indywidualna Piaseckiego w Klubie Plastyków w Zakopanem a następnie w krakowskich Krzysztoforach. Jesienią tego samego roku pokazał swoje prace na III Wystawie Sztuki Nowoczesnej. Wszystkie powyższe przyniosły Piaseckiemu entuzjastyczne recenzje krytyki. Porównywano jego działania do sztuki amerykańskiego pop-artu i francuskiego Nowego Realizmu. Pod koniec lat 60. Piasecki przeniósł się do Szwecji. W Lund urządził pracownię połączoną z galerią. Regularnie brał udział w wystawach nie zrywając kontaktu z Polską. Uczestniczył w wystawie „W kręgu nadrealizmu” zorganizowaną przez Muzeum Narodwe we Wrocławie przez Mariusza Hermansdorfera. Jego prace zakupiło do swoich zbiorów również Muzeum Sztuki w Łodzi. Z czasem aktywność artysty w kraju malała a jego bogata spuścizna uległa zapomnieniu. W 2004 roku Galeria Starmach w Krakowie zorganizowała pierwszą po 37 latach prezentację twórczości Marka Piaseckiego w Polsce. Na przełomie 2008 i 2009 roku retrospektywę artysty pokazała warszawska Zachęta. We wrześniu 2011 roku fotografie Piaseckiego (jako jedynego fotografa polskiego) zakupiło nowojorskie Museum of Modern Art do Kolekcji Fotografii Światowej MoMA.