36. Mojżesz Kisling - Bukiet kwiatów w wazonie (Grand bouquet varié), 1949

  • Poprzedni

    Poprzednia praca

    Tamara Łempicka
    - Dziewczyna z mandoliną, 1929/1998,

  • Następny

    Następna praca

    Mojżesz Kisling
    - Młoda brunetka o niebieskich oczach (Brune Aux Yeux Bleus), 1924,

wszystkie obiekty

Opis obiektu

(…) najchętniej posługuje się tymi pierwiastkami formy malarskiej, które są istotnymi odpowiednikami plastycznymi składników jego poglądu na świat – tak bardzo uczuciowego. Czy kiedykolwiek postępuje inaczej jakiś artysta rozumiejący konieczność i posiadający zdolność poddawania najpiękniejszych bodaj form natury subiektywnym pojęciom o pięknie i, w dalszej konieczności, założeniom swej indywidualnej wyobraźni twórczej?

(Klingsland Z., Kisling, „Wiadomości Literackie” 1935, nr 38, s. 8)

 

Bukiet kwiatów pulsuje radosnym, intensywnym kolorem. Malowany ze starannością i rozwagą, wzrusza dbałością o detal, chociażby w fakturowym uwypukleniu kwiatów. Ukochane przez Kislinga żółte mimozy, obecne w licznych kompozycjach od lat czterdziestych począwszy, występują tu w kolorystycznym kontraście z bielą kwiatów lilii i czerwienią tulipanów. Całość dopełnia dekorowany w tradycyjny wzór wazon, nadający kompozycji familiarnego, niemalże domowego ciepła. Trudno dostrzec w bukiecie zapis spontanicznego, nagłego aktu twórczego. To kompozycja przemyślana i precyzyjna, ale też zaskakująco swobodna i nie pozbawiona elegancji. W kwietnych martwych naturach, które malował Kisling w trakcie pobytu w USA oraz po powrocie do Francji, wyraźne są nadal echa indywidualnych poszukiwań artystycznych, jakie artysta prowadził zwłaszcza w trakcie licznych podróży lazurowe wybrzeże po I wojnie światowej. Wyjazdy te były swoistą lekcją natury. W okresie zwanym przez historyków sztuki powrotem do porządku, problemy realizmu, tworzenia, odtwarzania, światła i formy, stawały z dwojaką siłą przed twórcami pracującymi na południu. Również Kisling poszukiwał sposobu na uzyskanie harmonii w odtwarzaniu otaczającej rzeczywistości. Przewodnikiem w tym zakresie stał się dla niego francuski malarz André Derain (1880–1954), z którym w latach 20. Kisling malował przede wszystkim w Prowansji w Sanary.

Wczesne doświadczenia miały niebagatelny wpływ na późniejsze malarstwo artysty. Już w 1932 roku Henryk Weber w obszernym artykule poświęconym w całości twórczym dokonaniom Kislinga wskazywał, że „Składowymi siłami sztuki Kislinga są: przewrażliwiona chłonność widzenia i normująca władza instynktu plastycznego. Czynniki te nie leżą obok siebie spokojnie, lecz ścierają się wciąż w świadomości artysty, który plamą barwną i linią nie chciałby w najdrobniejszym nawet stopniu stępić żywotności zjawiska i jego bujnego rozrostu. Widzimy to w jego pejzażach (…) widzimy – w kwiatach, w których troskliwie wyodrębniony pręcik każdy wtrąca swój własny dźwięk w ogólną wibrację obrazu” („Nowy Dziennik”, 1932, nr 32, s. 8). Owa rozedrgana wizja natury, tak doskonale widoczna w oferowanej pracy, podbita zostaje przez Kislinga emaliową powierzchnią obrazu, którą artysta „wytapia tu, niejako, w wysokim napięciu odczucia, z natury – majolikę”, jak barwnie opisuje to w dalszej części artykułu krakowski krytyk sztuki. Ostatecznym efektem jest malarstwo ze wszech miar własne, z wizją wyłonioną z najrdzenniejszych pokładów odrębności, nie dające się łatwo zaszufladkować. O trudności jakich nastręcza próba kategoryzacji w przypadku malarstwa Kislinga pisał również Jerzy Malinowski: „Artysta wyszedł z kręgu awangardy kubistycznej, jednak przez całe twórcze życie poszukiwał nowych formuł realizmu. Dziś można go uznać za prekursora m.in. puryzmu, nowej rzeczowości i hiperrealizmu. Jednostronne przypisanie artysty do École de Paris utrudnia do dziś odmienne interpretacje jego malarstwa na tle sztuki XX wieku. Okazał się twórcą instynktownym, niechętnym teoretycznym rozważaniom, który zdołał samodzielnie wypowiedzieć się w sztuce” (Akademizm w twórczości Mojżesza Kislinga, w: „Techne. Seria nowa” 2019/3, s. 108).   

Proweniencja

Belgia, kolekcja prywatna (od 2001)
Argentyna, kolekcja Don Garcia
Buenos Aires, kolekcja dr. Juana del Gados (1976)
Beverly Hills, Gallery Edgardo Acosta
Paryż, kolekcja Jeana Kislinga (lata 1960)
własność Mojżesza Kislinga (1952)

Reprodukowany

Salmon A., ed. Kisling J., Kisling, tom IV, 2008, s. 253, nr kat. LXXX.

Biogram artysty

Kisling był stałym bywalcem w kawiarniach, był wesoły, rubaszny, przyjacielski i łatwy w obejściu. Wystawiał dużo, miewał indywidualne wystawy, rozgłos i powodzenie. Malarstwo jego, robione z dużym temperamentem, sugestywne, choć może trochę błyskotliwe, o silnych zestawieniach kolorów, tkwiło wyraźnie w atmosferze ówczesnego Paryża i założeń École do Paris.

– Eugeniusz Geppert

 

Mojżesz Kisling urodził się w 1891 roku w żydowskiej rodzinie mieszkającej na krakowskim Kazimierzu. Początkowym zamiarem młodego Mojżesza było odbycie studiów technicznych na politechnice. Jednak w trakcie trwania szkoły realnej, przygotowującej do zdania egzaminów wstępnych, chłopak porzucił ten pomysł i w zamian zapisał się do Akademii Sztuk Pięknych. Jesienią 1907 roku rozpoczął studia artystyczne jako tzw. student nadzwyczajny. Przez cztery kolejne lata doskonalił swoje umiejętności artystyczne, ucząc się pod kierunkiem Józefa Pankiewicza. To właśnie on wskazał Kislingowi dalszą drogę artystyczną: „Nie ma niczego poza Paryżem. Wszystko – idee, ludzie, wizje malarstwa dla nadciągającego wieku – wszystko można znaleźć tylko w Paryżu. Dla mnie jest już trochę za późno. Wiek, rodzina, przyzwyczajenia. Lecz ty – ty masz talent, młodość siłę i odwagę”.

Kislinga przybył do Paryża latem 1911 roku. W podróży towarzyszył mu Szymon Mondzain, który już od dwóch lat tworzył i mieszkał we Francji. Pierwszym paryskim lokum Kislinga była mansarda hotelu na rue des Beaux-Arts, a następnie Montmartre w słynnym „Bete-aux-Lavoir” (kamienicy, w której pokoje wynajęło wielu ówczesnych artystów), gdzie objął pracownię po fowiście Keesie von Dongenie i Juanie Grisie. W 1912 roku uczył się pod kierunkiem Eugeniusza Zaka w Academie La Palette. W jego atelier spotykało się wielu artystów z kręgu École de Paris, m.in. Leopold Gottlieb, Szymon Mondzain, Henryk Epstein, Marc Chagall i Amadeo Modigliani. Do grona jego najbliższych przyjaciół należał Tadeusz Makowski. W kawiarniach, jak „La Rotonde”, poznał wielu znanych światowych artystów – Pabla Picassa, Georges'a Braque'a czy Juana Grisa.

Kisling był bardzo popularną postacią Montparnasse'u: „Był towarzyski i uczynny, ubrany zazwyczaj w granatowy kombinezon mechanika. Żywo uczestniczył w balach, maskaradach i artystycznych dyskusjach w kawiarniach. Określany mianem księcia Montparnasse'u stał się żywą legendą paryskiej bohemy”. Przyjaźnił się z Leopoldem Gottliebem o czym świadczy dedykacja na jednym z pierwszych obrazów namalowanych w Paryżu: „Kochanemu Poldkowi M. Kisling”. Po krótkim czasie ich relacja uległa jednak zmianie. Dwudziestoletni wówczas Kisling posprzeczał się z trzydziestopięcioletnim przyjacielem. Ich spór miał rozstrzygnąć pojedynek przy użyciu szabel. Pierre Sichel (autor biografii o Modiglianim) opisuje pojedynek jako „najgłośniejsze wydarzenie wczesnego lata” 1914 roku. Potyczka odbyła się o świcie przed obiektywami kamer w Parc de Princes, w głębi Lasku Bulońskiego. W roli sekundanta Kislinga wystąpił znany malarz Diego Rivera. „Szable były tępe, ciężkie, bezpieczniejsze niż pistolety. Honorowi stało się za dość, skrzyżowało się żelazo i polała się krew. Kisling został lekko draśnięty w nos. Podobno plaster nalepił celowo tak, żeby nie całkiem zaklejał skrzepłą krew”. Po pojedynku artysta wkroczył tryumfalnie do kawiarni „Rotonde”, gdzie był gwiazdą pośród ubawionych aferą przyjaciół, „oblewających” pojedynek. „Nazajutrz wieczorem został wyświetlony film, który przydał uczestnikom rozgłosu, a jednocześnie świadczył, że panowie artyści bili się nie na żarty (...)”.

Wybuch I wojny światowej zastał artystę w Holandii, skąd ten szybko wrócił do Paryża, by wstąpić do Legii Cudzoziemskiej. Ranny w 1915 roku w bitwie pod Carency nad Sommą musiał odbyć rekonwalescencję. W zamian za udział w walce i oddanie, zostało mu przyznane obywatelstwo francuskie, dzięki któremu mógł później powrócić na Montparnasse.

Przez krytyków Kisling uznawany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli Szkoły Paryskiej. Na jego twórczość wpływ miała sztuka Paula Cézanne’a, ale i kontakty z kubistami, które sprawiły, że jego pejzaże tworzone na południu Francji nabrały geometryzującej stylistyki znanej z obrazów Pabla Picassa i Georges’a Braque’a. Po 1917 roku tworzył eklektyczne krajobrazy stosując ostre, konkretne barwy zestawione na zasadzie kontrastów. Od wczesnych lat dwudziestych dał się poznać jako portrecista i malarz kobiecych aktów. Na lata 1917-1940 przypadają największe sukcesy artysty. Indywidualne prezentacje jego prac organizowały różne paryskie galerie, m.in. Druet, Guillaume, Bernheim, Carmine, Girard i Drouant-David. Jego malarstwo było eksponowane także w Carnegie Institute w Pittsburghu, Leicester Gallery i Redfern Gallery w Londynie, w Marsylii i Los Angeles. Swoje obrazy pokazywał ponadto w Sztokholmie i Oslo, na Biennale w Wenecji oraz w monachijskich galeriach Goltza i Thannhausera. Uczestniczył w I Międzynarodowej Wystawie Nowej Sztuki w Düsseldorfie, w Salonie Jesiennym Berlińskiej Secesji i Międzynarodowej Wystawie Sztuki w Dreźnie. Artysta brał udział w pokazach sztuki polskiej w Paryżu i Brukseli. W Polsce wystawiał z Ekspresjonistami Polskimi oraz uczniami Pankiewicza. Był członkiem Związku Zawodowego Malarzy i Rzeźbiarzy Polskich w Paryżu założonego w 1922 roku. Przyjacielskie stosunki utrzymywał z prezesem
ZZMRP – Józefem Pankiewiczem, któremu ofiarował w 1928 roku album własnych dzieł opatrzony dedykacją: „Drogiemu Profesorowi mojemu, któremu wszystko zawdzięczam”. Odbył liczne
podróże do Holandii, Anglii i Włoch; często przebywał w Prowansji, której pejzaż stanowił dla niego
nieustające wyzwanie artystyczne.

Nr katalogowy: 36

Mojżesz Kisling (1891 - 1953)
Bukiet kwiatów w wazonie (Grand bouquet varié), 1949


olej, płótno / 89 x 114,5 cm
sygn. l.d.: Kisling
(do obiektu dołączono potwierdzenie autentyczności podpisane przez Jeana Kislinga 22 kwietnia 1996 roku)


Estymacja:
900 000 - 1 400 000 zł ●
198 238 - 308 371 EUR
225 000 - 350 000 USD

Cena sprzedaży:
1 350 000 zł
297 357 EUR
337 500 USD

Aukcja Dzieł Sztuki 15 marca 2022

15 marca 2022 godz. 19.00
Dom Aukcyjny Polswiss Art
ul. Wiejska 20, Warszawa

wystawa przedaukcyjna:
23 luty – 15 marca 2022 r.
Galeria Domu Aukcyjnego
ul. Wiejska 20, Warszawa

Wystawa czynna:
pn-pt: 11:00 - 18:00
sob-nd: 11:00 - 15:00

ZLECENIE LICYTACJI

Licytuj online

Zapytaj o obiekt   

Newsletter

Zapisując się na newsletter Domu Aukcyjnego Polswiss Art otrzymujesz: